ซีหลินเฮ่อหลู่กลัดกลุ้มยิ่งนัก เขาด่าทออยู่ในสถานทูตนานถึงครึ่งชั่วยาม จากนั้นจึงเก็บสัมภาระแล้วออกจากเปี้ยนจิง
ก่อนออกจากเปี้ยนจิง เขาดื่มน้ำไปหลายถ้วย เพราะด่าจนคอแห้งผาก
จ้าวกวนเจียเวรนั่น ข้ารอเจ้าอยู่ที่นี่ตั้งนาน เจ้ากลับไม่ยอมพบข้า!
คอยดูกันต่อไปเถิด!
นครเปี้ยนจิงยังคงเจริญรุ่งเรืองดังเช่นวันวาน หรือจะกล่าวว่าเจริญยิ่งกว่าแต่ก่อนก็ไม่ผิด
เมื่อหิมะละลาย การก่อสร้างเมืองใหม่ชานเมืองก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง ไม้จำนวนมากกองอยู่บนถนน เตาเผาอิฐริมแม่น้ำหวงเหอทำงานไม่หยุดทั้งกลางวันกลางคืน
บ้านเรือนผุดขึ้นจากพื้นดินทีละหลัง
ย่านการค้าแห่งใหม่ ตลาดผัก และเขตที่พักอาศัย ต่างตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
สิ่งน่าสนใจคือ ในเมืองใหม่ยังมีชาวต้าสือหน้าตาแปลกถิ่นปรากฏอยู่ไม่น้อย คนเหล่านี้เดินทางมาจากทางทะเล ไม่นานก็เริ่มแผ่ขยายกิจการเข้ามาถึงเปี้ยนจิง และตั้งหลักปักฐานที่นี่
หนังสือพิมพ์พาดหัวข่าวของเปี้ยนจิงในวันนี้ยังคงรายงานสถานการณ์ชายแดน
ไม่ว่าจะเป็นชัยชนะที่เหลียวตง หรือการปราบซีเซี่ย ล้วนแสดงให้เห็นถึงเกียรติภูมิทางการศึกอันเกรียงไกรของต้าซ่ง
ชั่วขณะนั้น ผู้คนทั่วหล้าต่างฮึกเหิม
เสียงเรียกร้องให้ราชสำนักฉวยโอกาสจากชัยชนะยกทัพขึ้นเหนือ เพื่อกู้เยียนอวิ๋นกลับคืนและสร้างกำแพงเมืองจีน ปิดฉากภัยคุกคามจากชาวจินให้สิ้นซากดังขึ้นไม่น้อย
ได้ยินว่าขณะนี้เยว่เฟยกำลังเผชิญหน้ากับกองทัพจินที่อี้โจว ผู้คนมากมายจึงเริ่มยกย่องสรรเสริญเยว่เฟยอย่างเต็มกำลัง
เยว่เฟยกลายเป็นเทพสงครามแห่งต้าซ่งอีกครั้ง
“ข้าบอกไว้แต่แรกแล้วว่าเยว่เฟยไม่ธรรมดา เขาคือศัตรูตัวฉกาจของชาวจิน!”
“แม่ทัพเยว่รบชนะทุกศึก!”
“แม่ทัพเยว่คือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเรา! หากผู้ใดกล้าพูดให้ร้ายแม่ทัพเยว่ วันนี้ข้าจะสู้กับมันให้ถึงที่สุด!”