หูเฉวียนตวาดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “เหลวไหลสิ้นดี! ผู้ใดอนุญาตให้พวกเจ้าปล่อยกู้คิดดอกเบี้ยสามเท่า!”
“นี่เป็นเรื่องของตระกูลกัว!”
“ราชสำนักกำหนดไว้แล้วว่า ดอกเบี้ยเงินกู้สูงสุดต้องไม่เกินหนึ่งเท่า!” หูเฉวียนกล่าว
ที่เขาพูดมานั้นเป็นความจริง ราชวงศ์ซ่งมีพาณิชยกรรมพัฒนาอย่างรวดเร็ว ทั้งยังไม่ควบคุมการรวบรวมที่ดิน การปล่อยกู้นอกระบบจึงเติบโตอย่างก้าวกระโดด แม้แต่วินเทียนเสียง ผู้มีชื่อเสียงในยุคราชวงศ์ซ่งใต้ ก็ยังเคยกู้เงินนอกระบบ
เรื่องการกู้ยืมเงินระหว่างชาวบ้าน เป็นประเด็นที่ราชสำนักซ่งเหนือถกเถียงกันมาโดยตลอด
โอวหยางซิว หวังอันสือ และคนอื่น ๆ ต่างรังเกียจการปล่อยกู้นอกระบบอย่างยิ่ง
หลังจากต่อสู้กันอยู่หลายฝ่าย ในที่สุดราชสำนักต้าซ่งก็กำหนดว่า ดอกเบี้ยเงินกู้รายปีต้องไม่เกิน 100%
แต่ในความเป็นจริง กลุ่มผลประโยชน์ในหมู่ชาวบ้านจะยอมทำตามกันง่าย ๆ ได้อย่างไร?
จ้าวหนิงได้ประจักษ์ด้วยตนเองในที่สุดว่า เหตุใดหวังอันสือจึงถูกผู้คนนับไม่ถ้วนก่นด่าเมื่อผลักดัน “กฎต้นกล้าเขียว”
กฎต้นกล้าเขียวคืออะไร?
กฎต้นกล้าเขียวคือการที่ทางการท้องถิ่นปล่อยกู้ให้ชาวนาในช่วงก่อนฤดูเก็บเกี่ยว ซึ่งเป็นช่วงที่ข้าวเก่าหมดและข้าวใหม่ยังไม่ออกมา ดอกเบี้ยเงินกู้รายปีอยู่ที่ 30% แม้เมื่อเทียบกับยุคหลังจะยังสูงอยู่มาก แต่ก็ต่ำกว่าดอกเบี้ยเงินกู้นอกระบบไม่น้อย!
กฎต้นกล้าเขียวคือการแย่งผลกำไร 300% จากปากขุนนาง พ่อค้า และเจ้าที่ดิน
ใครกันที่เคยกล่าวไว้ว่า?
เมื่อผลกำไรแตะ 10% ผู้คนก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างกระสับกระส่าย เมื่อผลกำไรแตะ 50% ก็มีคนกล้าเสี่ยงอันตราย เมื่อผลกำไรแตะ 100% พวกเขาก็กล้าเหยียบย่ำกฎหมายทุกข้อบนโลก และเมื่อผลกำไรแตะ 300% ต่อให้ต้องขึ้นแท่นประหารด้วยเชือก พวกเขาก็ไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย