“หากไม่มีหลักฐานแน่ชัด ก็อย่าพูดส่งเดช การใส่ร้ายขุนนางราชสำนักมีโทษหนัก”
เดิมทีหลูชิงหลิวตั้งใจจะบอกว่าตนมีหลักฐานแน่ชัด อย่างไรเสียก็พิสูจน์แล้วว่าสินค้าถูกส่งมอบให้คนของจางจวิ้น ทว่าจ้าวกวนเจียกลับตรัสว่า “จู่ ๆ เราก็นึกขึ้นได้ว่า เจ้าไม่ได้ซื้อที่ดินที่นี่จริง ๆ”
หลูชิงหลิวชะงักไป ก่อนจะเข้าใจในทันที เขารีบกล่าวว่า “ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งพ่ะย่ะค่ะ!”
“แต่เจ้าคบคิดกับข้าศึกจิน ทรยศขายชาติ เราล้างตระกูลเจ้าเสีย คงไม่เกินไปกระมัง?”
“มะ...ไม่เกินไปพ่ะย่ะค่ะ...” หลูชิงหลิวรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็งอีกครั้ง แต่ยังคงกล่าวว่า “ทว่ากระหม่อมช่วยฝ่าบาทค้นหาสายลับแคว้นจินได้อีกมากพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นเจ้าต้องการให้เราไว้ชีวิตหรือ?”
“กระหม่อมยินดีบุกน้ำลุยไฟเพื่อฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” หลูชิงหลิวรู้ว่าจ้าวกวนเจียเริ่มอ่อนข้อแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะปลอดภัยโดยสิ้นเชิง
“หากเราไว้ชีวิตเจ้า แล้วเจ้าหันหลังหนีไปจะทำอย่างไร?”
“กระหม่อมมีทรัพย์สมบัติมากมายในอิงเทียนฝู่ จะหนีไปที่ใดได้พ่ะย่ะค่ะ?”
“เมื่อเทียบกับชีวิตแล้ว ทรัพย์สมบัติเหล่านั้นนับเป็นอะไร เจ้ายังซ่อนตัวหนีไปได้”
“ฝ่าบาท! ทั้งชีวิตนี้กระหม่อมมีเพียงสิ่งเดียวที่โปรดปราน นั่นคือการหาเงิน กระหม่อมหาเงินก็เพื่อจะได้ใช้ชีวิตอย่างหรูหรา หากไร้เงิน กระหม่อมก็ไม่ต่างจากผู้คนที่อดอยากอยู่ข้างนอก สู้ตายเสียยังดีกว่า! กระหม่อมรู้ดีว่าชีวิตลำบากเพียงใด ครอบครัวกระหม่อมยากจนมาตั้งแต่เล็ก มารดาอดตายไปต่อหน้าต่อตา กระหม่อมสาบานว่าจะไม่กลับไปใช้ชีวิตเช่นนั้นอีก!”
“เจ้าหนีไปแคว้นจินก็ได้มิใช่หรือ? เจ้าไม่ใช่ทำงานให้แคว้นจินอยู่หรือ?”