หลิวชิงตายแล้ว ถูกมีดแทงเข้าที่ลำคอจนฉีกขาด ก่อนร่างจะล้มลง ลำคอก็ห้อยพับไปด้านหนึ่งเสียก่อน
เมื่อร่างกระแทกพื้น ศีรษะก็กลิ้งไปบนพื้นสองตลบ บาดแผลฉีกขาดจนเสียรูป เผยให้เห็นหลอดลมสีขาวที่ถูกตัดขาด
คนอื่นๆ แตกฮือ ต่างพากันคิดหนี
แต่เมื่อกระโดดลงแม่น้ำฉินหวย ก็ถูกเกาทัณฑ์ยิงตายคาที่
ไม่มีผู้ใดหนีรอด
กลางย่านที่คึกคักที่สุดของเจียงหนิง ผู้คนนับร้อยถูกสังหารราวกับไก่กับเป็ด
หอสุราทุกแห่งทำสิ่งหนึ่งขึ้นมาทันที นั่นคือปิดประตู!
หลังสังหารผู้คนเสร็จ กองทัพรักษาพระองค์มิได้หยุดพัก ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น พวกเขามุ่งหน้าไปยังที่ว่าการจือฝู่อย่างรวดเร็ว
ยามกองทัพรักษาพระองค์ไปถึงที่ว่าการจือฝู่ หน้าประตูยังมีผู้คนกลุ่มหนึ่งล้อมอยู่
เมื่อเห็นกองทัพรักษาพระองค์มา ทุกคนต่างเผยสีหน้าประหลาดใจระคนหวาดระแวง
ไจ๋จิ้นตะโกนเสียงดังว่า “ทุกคนสลายตัวไปให้หมด มิฉะนั้นจะสังหารโดยไม่ละเว้น!”
“พวกเจ้าเป็นใคร! กล้ากำเริบเสิบสานที่นี่!” บัณฑิตผู้หนึ่งเดินหน้าตาขึงขังเข้ามาหาไจ๋จิ้น ชี้หน้าเขาพลางด่าทอเสียงดัง
“นั่นสิ! พวกทหารชั้นต่ำ! เห็นป้ายประดิษฐานปราชญ์ข่งในมือพวกเราหรือไม่! เจ้ากล้าลงมือหรือ? หากเจ้าลงมือวันนี้ ก็เท่ากับลบหลู่ปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์...”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ไจ๋จิ้นก็ชักดาบฟันใส่ ฟันเข้าที่ลำคอของเขาในคราเดียว
ชายผู้นั้นชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้าง มองไจ๋จิ้นอย่างไม่อยากเชื่อ
คนอื่นๆ ต่างอ้าปากค้าง
ไจ๋จิ้นชักดาบกลับอย่างไม่ใส่ใจ ชายผู้นั้นล้มลงกับพื้น เลือดไหลนองไปทั่ว