อ๋องคังเดินผ่านพระตำหนักไปจนถึงเรือนด้านหลัง
“ฝ่าบาท!”
จ้าวหนิงซึ่งนั่งอยู่ในศาลาหันไปมอง เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มผู้นั้นก็คือจ้าวโก้ว
เขาลุกขึ้น แล้วเดินไปหาจ้าวโก้วเช่นกัน
“กระหม่อมคำนับฝ่าบาท”
“พี่เก้า ไม่ได้พบกันหลายปีแล้ว” จ้าวหนิงคว้ามือจ้าวโก้วไว้ ความสนิทสนมและห่วงใยยังคงไม่เปลี่ยนแปลง “เจ้าผอมลงแล้ว”
“หลายปีมานี้ที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ กระหม่อมคิดถึงฝ่าบาททั้งวันทั้งคืน” ดวงตาของจ้าวโก้วเอ่อคลอด้วยน้ำตา
“จดหมายที่เจ้าส่งให้ข้า ข้าได้รับครบทุกฉบับ และอ่านทุกฉบับแล้ว หลายปีมานี้เจ้าลำบากอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ”
“กระหม่อมเพียงแบ่งเบาความกังวลของฝ่าบาท จะกล่าวว่าลำบากได้อย่างไร”
จ้าวโก้วดูเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนอยู่บ้าง ผิวคล้ำลงจากแดด ทั้งไม่เรียบเนียนเหมือนเดิม กระทั่งหางตายังมีริ้วรอยเพิ่มขึ้น
ทว่ากลับดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุมหนักแน่นกว่าเดิม
“มาเถิด ข้าให้คนเตรียมอาหารเลิศรสกับสุราไว้แล้ว วันนี้พี่น้องเราสองคนมาดื่มกันให้เต็มที่”
จ้าวหนิงจูงมือจ้าวโก้ว มุ่งหน้าเข้าไปในตำหนัก
“ฝ่าบาท!”
“หืม?”
จ้าวโก้วกลับคุกเข่าลงกับพื้น พลางกล่าวว่า “กระหม่อมมีความผิด!”
“พี่เก้า เจ้าทำอะไรเช่นนี้?”
“กระหม่อมลอบสั่งให้คนปล่อยเงินกู้แก่ชาวบ้าน ถือเป็นความผิดร้ายแรง ขอฝ่าบาทลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
จ้าวหนิงประคองจ้าวโก้วให้ลุกขึ้น แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “วันนี้เราคุยกันแต่เรื่องในครอบครัว ไม่พูดเรื่องราชการ”
“แต่...”
“ช่วงปีใหม่ทั้งที เจ้าจะมาถกเถียงเอาผิดเอาถูกกับข้าหรือ?” จ้าวหนิงยังคงกล่าวด้วยสีหน้าอ่อนโยน
เมื่อเห็นว่าจ้าวกวนเจียทรงสนิทสนมเช่นนี้ ความหวาดกลัวในใจจ้าวโก้วจึงคลายลงไม่น้อย
ทั้งสองเข้าไปในตำหนัก