บนโต๊ะของจ้าวหนิงมีรายงานฉบับหนึ่ง ซึ่งสำนักองครักษ์หลวงสอบถามมาได้เมื่อคืนวาน
หลังอ่านรายงานจบ เนี่ยชางก็กล่าวทันทีว่า “ฝ่าบาท บัญชีค่าใช้จ่ายในการซ่อมถนนหลวงเหล่านี้ เกรงว่าส่วนใหญ่จะมีปัญหาพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าพูดถูก นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งที่เราพบเท่านั้น ส่วนที่ยังไม่พบย่อมมีมากกว่านี้”
เนี่ยชางกล่าวว่า “หากกระหม่อมจำไม่ผิด การซ่อมถนนหลวงเป็นการว่าจ้างห้างการค้าเอกชน ค่าแรงของคนงานเหล่านี้ควรจ่ายโดยห้างการค้าเอกชนพ่ะย่ะค่ะ”
“ปัญหาอยู่ตรงนี้ ห้างการค้าเอกชนไม่ได้จ่ายค่าแรง มิฉะนั้นครอบครัวนี้จะดั้นด้นมาถึงเมืองหลวงจากที่ไกลเช่นนี้ด้วยเหตุใด”
เนี่ยชางซึ่งคลุกคลีกับขุนนางฉ้อฉลมานานพลันเข้าใจความนัย “ดูท่าห้างการค้าที่ซ่อมถนนหลวงจะประกอบขึ้นจากผู้มีอำนาจและมั่งคั่งในท้องถิ่น แม้ไม่จ่ายเงินให้ชาวบ้าน เมื่อชาวบ้านไปร้องทุกข์ ที่ว่าการท้องถิ่นก็ไม่รับเรื่อง ย่อมต้องมีคนในที่ว่าการท้องถิ่นรับสินบนไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วเจ้าคิดว่าควรสืบเรื่องนี้อย่างไร”
“การสืบห้างการค้าในท้องถิ่นเป็นหน้าที่ของที่ว่าการท้องถิ่น มิใช่สำนักซู่เฉิ่ง หากท้องถิ่นไม่จ่ายค่าแรง ย่อมแสดงว่าห้างการค้าในพื้นที่มีปัญหา เมื่อห้างการค้ามีปัญหา ก็หมายความว่าที่ว่าการปล่อยปละละเลย มีคนใช้อำนาจแสวงหาประโยชน์ส่วนตน เรื่องนี้จึงเป็นหน้าที่ของสำนักซู่เฉิ่ง กระหม่อมเห็นว่าควรเน้นสืบขุนนางท้องถิ่นพ่ะย่ะค่ะ”