“พาคนเหล่านี้ไปด้วย ไปที่ว่าการจือเซี่ยนซ่างตั่ง แล้วพาเป่าเจิ้งผู้นั้นไปด้วย”
“ขอรับ!”
“ไปเถิด รบกวนทุกท่านไปที่ว่าการจือเซี่ยนกับพวกเรา”
“ใต้เท้า พวกเราเป็นเพียงชาวบ้าน ไม่รู้อะไรทั้งนั้น” จูอู๋กุ้ยกล่าว
“กลัวอะไร!” หลิวเจิ้นฟางกล่าว “พวกเราไม่กินคนเสียหน่อย!”
เป่าเจิ้งกล่าวว่า “ใต้เท้า ช่วงปีใหม่เช่นนี้...”
“ขอความร่วมมือสักหน่อย”
คนเหล่านั้นไม่กล้าปฏิเสธอย่างแข็งขัน ส่วนเป่าเจิ้งก็ยิ่งไม่กล้าก่อเรื่อง
ก่อนฟ้ามืด พวกเขาก็มาถึงที่ว่าการจือเซี่ยนซ่างตั่ง
เหอฮุย จือเซี่ยนซ่างตั่ง เพิ่งออกจากที่ว่าการ เตรียมกลับบ้าน ครั้นเห็นจางสวินกับพวกหยุดอยู่หน้าที่ว่าการ ก็อดถามไม่ได้ว่า “ทุกท่านมาหาใครหรือ?”
หลิวเจิ้นฟางกล่าวว่า “ท่านคือเหอฮุย จือเซี่ยนซ่างตั่งใช่หรือไม่?”
“ข้าก็คือนายอำเภอเหอ พวกท่าน...”
“พวกเรามาจากสำนักซู่เฉิ่งแห่งเมืองตงจิง” หลิวเจิ้นฟางหยิบป้ายประจำตัวออกมา
เหอฮุยเบิกตากว้าง จ้องป้ายเงินด้วยความตกตะลึง ก่อนกล่าวว่า “ใต้เท้ามาเยือนซ่างตั่ง แต่ข้าน้อยมิได้ออกไปต้อนรับแต่ไกล เสียมารยาทแล้ว เสียมารยาทแล้ว!”
“ไม่ต้องเกรงใจ พวกเราเข้าไปคุยกันข้างในเถิด”
เหอฮุยครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว
เขารู้ดีว่าสำนักซู่เฉิ่งมีฐานะระดับใด
ทุกหัวเมืองมีสำนักซู่เฉิ่งประจำอยู่ คอยดูแลความประพฤติในชีวิตประจำวันของขุนนางท้องถิ่น ได้ยินว่ารายงานตรงต่อฝ่าบาท มีอำนาจอย่างยิ่ง
คนจากสำนักซู่เฉิ่งมาเยือนกะทันหัน ทำให้เหอฮุยตกใจไม่น้อย