ว่านเหยียนซาหลีกั่วสรุปความพ่ายแพ้ของตนเองนับแต่ต้นปีมาครั้งหนึ่ง
เริ่มจากติดกับกลอุบายของอู๋เจี้ย ต่อมาก็ยังถูกกองทัพซ่งซุ่มโจมตีอีก
ดูเหมือนเขาจะยังไม่เคยได้รบกันซึ่งหน้าอย่างจริงจังสักครั้ง
คราวนี้ ว่านเหยียนซาหลีกั่วได้บทเรียนแล้ว
ที่จริงว่านเหยียนซาหลีกั่วเป็นขุนพลผู้เก่งกาจคนหนึ่ง จริงแท้แน่นอน ฝีมือการศึกของเขายอดเยี่ยมยิ่ง
ในประวัติศาสตร์ ว่านเหยียนซาหลีกั่วเป็นหนึ่งในขุนนางผู้สร้างคุณูปการยี่สิบเอ็ดคนของแคว้นจินในรัชศกเหยียนชิ่ง
เขาห้าวหาญและเปี่ยมด้วยกลยุทธ์ ครั้นอากู่ต๋าออกรบในปีนั้น ก็มักชอบพาเขาไปด้วย
ทว่าในประวัติศาสตร์ เขาก็ถูกอู๋เจี้ยตีจนร่ำไห้จริง ๆ ทั้งยังได้ฉายา “คุณชายร้องไห้”
ว่านเหยียนซาหลีกั่วบอกตนเองว่า คราวนี้ต่อให้กองทัพซ่งใช้กลอุบายแยบยลเพียงใด เขาก็จะไม่หลงกลอีกเป็นอันขาด
“ท่านตูถ่ง (แม่ทัพคุมทัพ) รอบบริเวณไม่พบร่องรอยของกองทัพซ่ง” หน่วยลาดตระเวนรายงาน
“ดูท่ากองทัพซ่งคิดจะตั้งรับ!” อู๋เหอ เหมิงอันกล่าว “เมืองเจินติ้งแห่งนี้แข็งแกร่งยิ่งนัก”
ว่านเหยียนซาหลีกั่วทอดสายตามองไปเบื้องหน้า ก่อนกล่าวว่า “หาทางล่อกองทัพซ่งให้ออกมารบกันบนสนามรบ!”
“ท่านแม่ทัพซาหลีกั่ว เรื่องนี้เกรงว่าจะยากยิ่ง กองทัพซ่งคงไม่ออกจากเมืองมาโดยผลีผลาม” อู๋เหอกล่าว “อีกทั้งแม่ทัพใหญ่สั่งให้พวกเราตรึงกองทัพซ่งที่เจินติ้งไว้ ขอเพียงพวกเขาไม่ออกมา ภารกิจของพวกเราก็สำเร็จแล้ว”
“หากกำจัดกองทัพซ่งที่เจินติ้งได้ มิใช่ยิ่งดีหรือ?” ว่านเหยียนซาหลีกั่วกล่าวด้วยความแค้นที่อยากชำระ “ขอเพียงล่อกองทัพซ่งให้ออกจากเมืองมารบกันบนสนามรบ พวกเขาย่อมพ่ายแพ้อย่างแน่นอน!”