ภายใต้การรายล้อมของขุนนางใหญ่ทั้งลวี่อี้ห้าว ลู่ไจ่ ฟ่านจื้อซวี และซุนฝู่ จ้าวหนิงมุ่งหน้าไปยังเขตเมืองใต้
รอบกายล้วนเป็นกองทหารรักษาพระองค์ในเกราะพร้อมอาวุธ
สีหน้าของทุกคนหนักอึ้งอยู่หลายส่วน เมื่อกองทัพจินของจินอูจู๋ยกกำลังใหญ่มาประชิด ทว่าปืนใหญ่ในเขตเมืองใต้มีไม่เพียงพอ และจนบัดนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวจากเยว่เฟย
ทว่าจ้าวกวนเจียกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง ไม่รู้ว่าความกล้าหาญเช่นนี้มาจากที่ใด
การกระจายกำลังทหารออกไปถือเป็นข้อห้ามใหญ่ในพิชัยสงคราม ยามนี้ทุกคนจึงเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้ว
“วันนี้ต่อให้ข้าต้องสละชีวิต ก็จะคุ้มครองฝ่าบาทให้ปลอดภัย!” ซุนฝู่ซึ่งอยู่ในกลุ่มคนพลันตะโกนเสียงดัง ใบหน้าแดงก่ำ ท่าทางราวกับตั้งใจจะสู้กับชาวจินจนตัวตาย
คนรอบข้างต่างกระอักกระอ่วน ควรกล่าวแสดงจุดยืนตาม หรือควรนิ่งเงียบไว้ดี?
ถึงอย่างไร คนทุกคนก็ไม่ได้กระตือรือร้นเปิดเผยอย่างซุนฝู่ ที่มีความคิดเช่นไรก็ต้องพูดออกมาต่อหน้าผู้คน
พวกเขาลอบคิดในใจว่า: ตาเฒ่าซุน มีเพียงเจ้าที่เก่งกาจนักหรือ? มีเพียงเจ้าที่ตะโกนเป็นหรือไร? ประเดี๋ยวขึ้นไปบนกำแพงเมืองแล้วอย่าหนีเชียว เจ้าจงเป็นคนแรกที่กระโดดลงไปสู้กับชาวจิน!
“เราไม่เคยสงสัยในความจงรักภักดีของซุนชิงเลย” จ้าวหนิงกล่าวพลางเดินไปพลางยิ้ม “แต่วันนี้ยังไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตชราของเจ้าหรอก”
ลู่ไจ่ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “ฝ่าบาท กองกำลังชั้นยอดของจินอูจู๋ล้วนอยู่ที่นี่ ทว่าพวกเรา...”
“พวกเราหรือ? จิงเลวี่ยซ่วยซึ่งเก่งกาจที่สุดของเราก็มาถึงสนามรบแล้ว ยังจะกลัวจินอูจู๋อีกหรือ!” จ้าวหนิงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
สิ้นเสียงของเขา พลันมีทหารส่งสารควบม้าตะบึงมาจากเบื้องหน้า ตะโกนเสียงดังว่า “ข่าวชัยจากชางโจว! หานซื่อจงเอาชนะกองทัพจินอย่างยับเยิน สังหารว่านเหยียนทูเหอซู่ แม่ทัพใหญ่ของกองทัพจิน! ข่าวชัยจากชางโจว!”