“แล้วควรแก้ปัญหานี้อย่างไรเล่า?” จ้าวอวี๋ถามด้วยความสงสัย
จ้าวหนิงไม่ได้ตอบคำถามของเขาตรง ๆ
จ้าวอวี๋เองก็ไม่ได้ซักถามต่อ เขาคิดว่าพระบิดาคงยังทรงนึกหาหนทางรับมือไม่ออกเช่นกัน
ปลายเดือนห้า สายหมอกเหนือแม่น้ำหวงเหอในม่านฝนงดงามละมุนตา คนแจวเรือที่สวมเสื้อฟางอยู่หัวเรือยังคงขับขานบทเพลงรื่นเริง ฟังคล้ายบทเพลงที่ได้รับความนิยมที่สุดในเปี้ยนจิงเมื่อไม่นานมานี้
รถม้าสี่ล้อสีดำคันหนึ่งแล่นลงมาจากทางน้ำที่ปูด้วยซีเมนต์ทางเหนือของหัวโจว ก่อนขึ้นเรือข้ามฟากแม่น้ำหวงเหอ
“กั๋วกง ไท่เหนียงเหนียงอยู่ที่ท่าน้ำพ่ะย่ะค่ะ”
“รู้แล้ว ฝนตกหนักถึงเพียงนี้ ยังอุตส่าห์มาที่นี่อีก”
หานซื่อจงรับคำ แม้จะขมวดคิ้วบ่นพึมพำ ทว่าในใจกลับอบอุ่นขึ้นมา
ไม่นานนัก เรือก็เทียบท่า หานซื่อจงลงจากรถม้า ฝ่าสายฝนหนักก้าวขึ้นฝั่งอย่างรวดเร็ว
“ท่านพี่”
เหลียงหงอวี้กางร่มแล้วก้าวเข้าไปหา ก่อนยกขึ้นบังฝนให้หานซื่อจง
“ฝนตกหนักเช่นนี้ เจ้าไม่ต้องมาก็ได้” หานซื่อจงเอ่ยเสียงเบา
“ไม่ได้พบกันเสียนานแล้ว”
“นั่นสินะ ไปทางนี้เถิด” หานซื่อจงประคองเหลียงหงอวี้
ทั้งสองกางร่มเดินทอดน่องท่ามกลางสายฝน เหล่าผู้ติดตามต่างรักษาระยะห่าง
“ในที่สุดสงครามก็สิ้นสุดลงแล้ว” เหลียงหงอวี้ทอดถอนใจ
“ใช่แล้ว รบกันมา 18 ปี ในที่สุดก็จบลงเสียที”
เมื่อนึกย้อนถึง 18 ปีที่ผ่านมา หานซื่อจงก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ราวกับทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน
เขามองสายหมอกไกลออกไป ทั้งยังเห็นผู้คนมากมายทยอยขึ้นฝั่งจากท่าน้ำ จึงตระหนักว่าตนไม่ได้สัมผัสบรรยากาศชีวิตปกติของผู้คนมานานเหลือเกิน