ราชวงศ์ต้าซ่งหาได้มีธรรมเนียมยกย่องชาวหูไม่
ไม่เพียงแต่ไม่มี ชาวซ่งยังดูแคลนชาวหู มองว่าเป็นคนเถื่อนจากดินแดนที่ยังไม่เจริญ
นอกจากในสมัยซ่งฮุยจงที่ชาวจินสร้างความอัปยศให้ เหล่าผู้มีอำนาจจึงหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ส่วนชาวบ้านธรรมดากลับไม่เคยมองชาวจินว่าเป็นผู้สูงส่งกว่าแต่อย่างใด
กล่าวถึงปีจิ้งคังที่หนึ่ง ก่อนจ้าวหนิงจะข้ามภพมา ในศึกป้องกันเมืองตงจิงครั้งแรก กองทัพซ่งก็มิได้เอาแต่ตั้งรับ ยังยกทัพออกจากเมืองไปล่าสังหารทหารจินที่พลัดหลงอยู่เป็นครั้งคราว
ภายหลังยังเกิดเรื่องอื้อฉาวขึ้น เมื่อทหารซ่งคนหนึ่งจับทหารจินได้ แต่ราชสำนักกลับมีคำสั่งให้ประหารเขากลางตลาดเพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู
นี่คือความอ่อนแอของเหล่าผู้มีอำนาจในราชสำนักยุคนั้น
ทว่าในหมู่ประชาชน ไม่มีความคิดว่าพระจากต่างแดนจะเก่งกาจเหนือใครอยู่จริง
เจิ้งสี่กล่าวว่า “ไม่ว่าเป็นผู้ใด หากทำร้ายคนในเขตแดนต้าซ่งของเรา ก็ต้องลงโทษตามกฎหมาย”
“เอ๊ะ ข้าพูดกับเจ้าไม่รู้เรื่องหรือ?” ขุนนางผู้นั้นด่าพลางบ่นพึมพำ “ข้าบอกให้รู้ไว้ ข้าได้รับคำสั่งจากท่านเฉียนเสนาบดีในรัชกาลนี้ ให้พาแขกผู้ทรงเกียรติเข้าเมืองหลวงไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท เข้าเฝ้าฝ่าบาท เข้าใจหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวหนิงกับหวังจงหวังก็หันไปมองเฉียนอวี้ชิงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
เฉียนอวี้ชิงกล่าวว่า “ก็ชาวต้าสือกลุ่มที่กระหม่อมเคยกล่าวถึงคราวก่อน พวกเขาต้องการมาค้าขายในราชสำนักสวรรค์ และได้จองการค้าขายมูลค่าสามล้านก้วนไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เรื่องนี้จ้าวหนิงเคยรับปากไว้เช่นกัน ว่าสามารถมอบตำแหน่งขุนนางกิตติมศักดิ์เพื่อดึงพวกเขามาเป็นพวก