ลองจินตนาการถึงภาพนี้ดู
ขณะที่คุณกำลังกินข้าว หรือไม่ก็กำลังถ่ายทุกข์ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้คนมากมายร้องตะโกน คุณไม่ทันเช็ดก้นให้สะอาดก็รีบดึงกางเกงขึ้นแล้ววิ่งออกไป เสียงร้องตะโกนเหล่านั้นยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ
คุณถามคนรอบข้างว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่พวกเขาก็มีสีหน้าสงสัยและหวาดกลัวไม่ต่างจากคุณ
คุณมองไปรอบ ๆ แล้วพบว่ามีคนมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่มีสีหน้าไม่ต่างจากคุณ
อารมณ์ของผู้คนแพร่กระจายถึงกันได้ ความหวาดกลัวเป็นส่วนหนึ่งของอารมณ์ และแพร่กระจายได้เร็วกว่าความสุข
ค่ายทหารซีเซี่ยที่ตั้งอยู่ใต้เนินเขาได้ยินความเคลื่อนไหวบนเนิน ทุกคนต่างอดไม่ได้ที่จะหันมองขึ้นไป
เมื่อเห็นภาพนั้น ความหวาดกลัวในค่ายทหารใต้เนินเขาก็ลุกโชนขึ้นในหมู่ผู้คน ราวกับไฟป่าบนทุ่งหญ้าในปลายฤดูใบไม้ร่วง
ความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่บนเนินเขาเริ่มต้นขึ้นเช่นนี้
คนที่ไม่ได้สวมเกราะหันหลังวิ่งหนี ส่วนคนที่สวมเกราะอยู่ก็ถอดเกราะออกแล้ววิ่งหนีตามไปด้วย
ทั่วทั้งเนินเขาคลาคล่ำไปด้วยผู้คน มองไปทางใดก็เห็นแต่ฝูงชน
ประหนึ่งภูผาถล่ม หินที่ร่วงหล่นลงมาพากันไหลบ่าลงไปตามเนินอย่างรวดเร็ว
บางคนวิ่งลงเนินไปตลอดทาง บางคนแตกตื่นวิ่งไปจนถึงหน้าผาสูงหลายเมตร จึงพบว่าข้างหน้าไม่มีทางไปต่อ ยังไม่ทันได้ถอยกลับก็ถูกคนข้างหลังชนจนตกลงไป
ผู้คนข้างหลังแห่กันตกลงไปตาม ๆ กัน
ถึงยามนี้แล้ว ไม่ใช่เรื่องว่าจะโชคดีตกลงไปเอาก้นกระแทกพื้นหรือเอาหัวลงอีกต่อไป
หากหัวลงพื้นย่อมตายแน่นอน
ส่วนคนที่เอาก้นลงพื้นก็ถูกฝูงชนที่ร่วงหล่นจากด้านบนทับจนแทบไม่ต่างกัน
เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ว เหตุการณ์ตรงหน้าโกลาหลจนสิ้นเชิง ไร้ระเบียบโดยสิ้นเชิง