หลี่จั๋วกล่าวทันทีว่า “กระหม่อมย่อมหวังให้พ่อค้าปฏิบัติตามกฎหมาย”
จ้าวหนิงถามต่อว่า “เช่นนั้นเจ้าลองบอกมาสิว่า จะทำให้เป็นไปตามที่เจ้าหวังได้อย่างไร”
หลี่จั๋วตอบว่า “ย่อมต้องบังคับใช้กฎหมายอย่างเคร่งครัดและพิจารณาคดีอย่างเที่ยงธรรม หากเกิดคดีทำนองนี้ขึ้นมา ศาลท้องถิ่นก็ต้องพิจารณาตามกฎหมายอย่างเข้มงวด ย่อมสามารถข่มขวัญพ่อค้าได้เป็นอย่างยิ่ง!”
ในใจหลี่จั๋วยังคิดอีกว่า ต่อหน้าขุนนางแห่งราชสำนัก พ่อค้าเป็นตัวอะไรหรือ?
ก็แค่มีเงิน!
ไม่มีทั้งดาบ ไม่มีทั้งหนังสือพิมพ์
“ความหมายของเจ้าคือ หากพ่อค้าไม่ปฏิบัติตามกฎหมาย ก็เป็นเพราะราชสำนักบังคับใช้กฎหมายไม่เข้มงวดหรือ?”
หัวใจหลี่จั๋วสั่นไหว เขารู้ทันทีว่าตนตกหลุมพรางที่จ้าวกวนเจียวางไว้แล้ว
แต่หลี่จั๋วทำได้เพียงฝืนใจตอบว่า “พ่ะย่ะค่ะ!”
“หลิวอวี๋ ออกมา”
“กระหม่อมอยู่พ่ะย่ะค่ะ!”
จ้าวกวนเจียกล่าวว่า “มา ใช้ความเห็นของเจ้าคัดค้านหลี่จั๋ว”
หลิวอวี๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “พ่อค้าทั่วหล้าเหลือคณา หากใช้กฎหมายแล้วจะควบคุมได้ทั่วถึงอย่างไร เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เลย มอบหมายให้กฎหมายจัดการ สู้มอบหมายให้คนจัดการเสียยังดีกว่า ต้องให้ขุนนางท้องถิ่นควบคุมพ่อค้าอย่างเข้มงวด ส่วนราชสำนักเพียงควบคุมขุนนางให้ดี ทั่วหล้าก็จะสงบสุข”
คำกล่าวของหลิวอวี๋ได้รับเสียงสนับสนุนจากคนจำนวนไม่น้อยในทันที
จ้าวหนิงหันไปมองหลี่จั๋วอีกครั้ง แล้วกล่าวว่า “ใช้ความเห็นของเจ้าคัดค้านเขา”
หลี่จั๋วกล่าวว่า “ฝ่าบาท เขาพูดถูกพ่ะย่ะค่ะ”
“หืม?”
“กระหม่อมหมายความว่า คำกล่าวของท่านจี้จิ่วหลิวถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ”
“เมื่อครู่เจ้าไม่ได้พูดเช่นนี้นี่”
“ความคิดเมื่อครู่ของกระหม่อมยังตื้นเขินอยู่พ่ะย่ะค่ะ”