“จะไม่รอท่านซีอินมาถึงป้าโจวหรือ?”
“ไม่รอแล้ว” น้ำเสียงของอูจู๋หนักแน่น
“ขอรับ” หานฉี่เซียนขานรับ เขาไม่รู้ว่ากำลังพลทั้งหมดของจินอูจู๋มีเท่าใด แต่การแบ่งกำลังไปก่อกวนในเวลานี้ ย่อมไม่ส่งผลต่อศึกโดยรวมมากนัก
จะเดิมพันกับความเมตตารักราษฎรของจ้าวกวนเจียหรือ?
เดิมพันเช่นนี้ไม่คุ้มค่า!
ไม่นาน ฟ้าก็เริ่มสาง กองหน้าของกองทัพจินเริ่มเตรียมพร้อมออกศึก
ทว่าเช้าวันนั้น ก่อนที่จินอูจู๋จะลงมือ กองทัพของเยว่เฟยซึ่งเคลื่อนทัพลงใต้กลับเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีกองทัพจินก่อน
เยว่เฟยโจมตีกองทัพส่วนหลังของจินอูจู๋ พอจินอูจู๋ได้รับข่าว ก็อนุมานได้ทันทีว่ากองทัพซ่งจากป้าโจวมาถึงแล้ว เพียงแต่ยังไม่อาจยืนยันได้ว่าเยว่เฟยลงใต้มาด้วยตนเองหรือไม่
ข่าวหลายฉบับที่ส่งมาล้วนบอกอูจู๋ถึงเรื่องหนึ่ง—กองทัพซ่งเริ่มใช้แผนโอบล้อมจากสองด้านแล้ว
ตูถ่งกองทัพส่วนหลังของอูจู๋คือบุตรชายของเขา ว่านเหยียนเฮิง ตำแหน่งนั้นหากมอบให้ผู้อื่น อูจู๋ย่อมไม่วางใจ
ว่านเหยียนเฮิงเองก็เป็นขุนพลผู้ห้าวหาญ คำสั่งที่อูจู๋มอบให้เขาครั้งนี้เรียบง่ายยิ่งนัก นั่นคือถ่วงกองทัพซ่งไว้ จนกว่าว่านเหยียนซีอินจะมาถึงป้าโจว สถานการณ์ก็จะพลิกเปลี่ยน
ส่วนศึกด้านหน้า เขาจะจัดการด้วยตนเอง
“จักรพรรดิสุนัขผู้นั้นประทับอยู่ที่เหอเจียนฝู่อย่างสงบ เขาไม่รู้หรอกว่าข้าเตรียมกำลังพลไว้ให้เขามากเพียงใด และเตรียมปืนใหญ่ไว้มากเพียงใด!” อูจู๋กล่าวเรียบๆ ก่อนพลิกกายขึ้นหลังม้า
เสียงแตรรวมพลพลันดังขึ้นในค่ายใหญ่ของกองทัพจิน ทหารส่งคำสั่งจำนวนมากถือคำสั่งทหารของอูจู๋ควบไปทั่วค่าย เพื่อนำคำสั่งไปส่งยังค่ายที่กำหนดไว้