วันที่ 16 เดือนสาม เวลา 16 นาฬิกา
หลังศึกทางทะเลหลินเจียสิ้นสุดลงผ่านไปแล้ว 4 ชั่วโมง
กองเรือรบของซานโฝฉีที่ประจำอยู่หลิงหยาเหมินไล่ตามมาถึงเกาะหลินเจีย
อาตูลา แม่ทัพใหญ่แห่งหลิงหยาเหมินของซานโฝฉี ดื่มน้ำมะพร้าวหมดแล้วจึงกลับขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือ
“สืบข่าวได้ความอย่างไรบ้าง?” อาตูลาถาม “ยืนยันกำลังพลที่แท้จริงของกองทัพซ่งได้หรือไม่?”
“ท่านแม่ทัพอย่าเพิ่งร้อนใจ สิ่งที่ยืนยันได้แล้วคือ กองทัพซ่งมุ่งหน้ามายังเกาะหลินเจียจริง พวกเขาจะต้องปะทะกับอิสตัครีและกองเรือของเขา” อาโม่ รองแม่ทัพกล่าว
“เหตุใดชาวซ่งจึงกล้าส่งทหารมาถึงถิ่นเรา?” อาตูลาถามอีกครั้ง
“ข้าได้ยินมาว่าแคว้นซ่งเป็นมหาอำนาจทางเหนือ มีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล”
“ที่นี่คือทะเลใต้ ข้าไม่รู้ว่าชาวซ่งทางเหนือแข็งแกร่งเพียงใด แต่เมื่อมาถึงทะเลใต้ ก็ต้องหมอบอยู่แทบเท้าข้า!” อาตูลากล่าวเสียงเย็น “เจ้าเคยได้ยินว่าชาวซ่งทำศึกทางทะเลหรือไม่?”
อาโม่ส่ายหน้า ก่อนจะพยักหน้าอีกครั้ง “ชาวซ่งยึดครองจ้านเฉิงได้ขอรับ”
“นั่นเรียกว่าศึกทางทะเลหรือ?”
“อย่างไรชาวซ่งก็มาถึงแล้ว พวกเราทำการค้ากับชาวซ่ง หากหลีกเลี่ยงการลงมือได้ ก็ไม่ควรลงมือ” อาโม่กล่าว
“การค้าระหว่างเรากับชาวซ่ง เป็นชาวซ่งที่ร้องขอให้นำสินค้ามาส่งถึงที่นี่ มิใช่พวกเราร้องขอให้ชาวซ่งมาค้าขาย” อาตูลากล่าว “ต่อให้บัดนี้เราจมเรือของชาวซ่งจนหมดทั้งกอง ไม่เหลือสักลำ พวกเขาก็ยังจะมาค้าขายที่นี่อยู่ดี”