จ้าวหนิงออกไปอย่างเงียบเชียบ ขากลับก็เงียบเชียบเช่นกัน
ยามนี้ ภายในสำนักราชกิจ ถ้วยชามที่ทุบได้ล้วนถูกทุบจนสิ้น
เพื่อให้บรรยากาศสงบกลมเกลียว จ้าวติ่งจึงสั่งให้คนยกเก้าอี้ออกไปจนหมด ทุกคนยืนหารือกันเถิด
อย่างไรเสีย เก้าอี้มีไว้ให้นั่ง มิใช่เอาไว้ใช้ทักทายอีกฝ่าย
ในเมื่อไม่ได้นั่ง ก็ยกออกไป
จากนั้นเขายังสั่งให้คนเก็บกวาดเศษถ้วยชามออกไปจนหมด ก่อนปิดประตูสำนักราชกิจแน่น แล้วหารือกันต่อ
เสมียนจงซูที่อยู่ด้านหนึ่งยกพู่กันจดบันทึกการหารือ
ภายในโถงเงียบงันจนไร้เสียง
ทันใดนั้น หลี่ฉุนโย่ว รองเสนาบดีลี่ปู้ฝ่ายขวาก็ตบโต๊ะเสียงดัง พลางตวาดว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดีสวี่! อย่าได้เลี่ยงประเด็นสำคัญไปพูดเรื่องปลีกย่อย ปัญหายามนี้คือเรื่องที่ขุนนางเหล่านั้นไปก่อความวุ่นวายที่กรมเกษตรหรือ? ปัญหาคือเฉินตงแห่งกรมเกษตรเสนอข้อกำหนดนโยบายใหม่ ท่านรู้หรือไม่ว่าหากผลักดันข้อกำหนดนี้ออกไป จะเกิดผลเช่นไร!”
เป็นที่รู้กันทั่วว่า หลี่ฉุนโย่วมีไช่เม่า ซั่งซูจั่วเฉิงเป็นผู้หนุนหลัง
ซั่งซูจั่วเฉิงเป็นหนึ่งในตำแหน่งขุนนางใหญ่แห่งสำนักบูรพา
รองเสนาบดีจงซูควบตำแหน่งรองเสนาบดีฝ่ายขวา คืออัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวา ผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีตัวจริง
เหมินเซี่ยซื่อหลางควบตำแหน่งจั่วผูเย่ คืออัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย เป็นรองอัครมหาเสนาบดี
ซั่งซูจั่วเฉิง เป็นรองอัครมหาเสนาบดี มีหน้าที่หลักในการดำเนินราชการ ผู้คนเรียกขานว่าเสนาบดีฝ่ายบริหาร
รองเสนาบดีฝ่ายขวาแห่งกรมพิธีการก็เป็นรองอัครมหาเสนาบดี มีหน้าที่ดำเนินราชการเช่นกัน ผู้คนเรียกขานว่าเสนาบดีฝ่ายบริหาร
นี่คือการจัดวางตำแหน่งหลังจักรพรรดิเสินจงการปฏิรูประบบหยวนเฟิง เพื่อฟื้นฟูอำนาจที่แท้จริงของสามสำนักหกกรม เดิมทีจั่วผูเย่และโย่วผูเย่แห่งสำนักซั่งซูเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดของสำนักซั่งซู
สำนักซั่งซูดูแลการดำเนินงานของหกกรม สำนักจงซูช่วยฮ่องเต้ประกาศราชโองการ ส่วนสำนักเหมินเซี่ยมีอำนาจคัดค้านและส่งเรื่องกลับ