เกาชิวยังมาไม่ถึง แต่โม่โฉวกลับวิ่งกระหืดกระหอบมาหาก่อน
หวังหวยจี๋กล่าวว่า “ฝ่าบาท ใต้เท้าโม่กล่าวว่ามีเรื่องสำคัญขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
“โอ้?” จ้าวหนิงประหลาดใจเล็กน้อย “ไปบอกเขาว่าเราล้าแล้ว อยากพักผ่อน”
“เขาบอกว่ามีเรื่องเร่งด่วนต้องกราบทูล หากฝ่าบาทไม่ทรงพบ เขาก็จะไม่ยอมกลับพ่ะย่ะค่ะ”
หืม?
กล้าข่มขู่ฉันเหรอ?
ไม่สิ!
จ้าวหนิงรู้สึกแปลกใจ โม่โฉวไม่ใช่คนหัวแข็งนี่นา แล้วเมื่อไรถึงได้กล้าขึ้นมาแบบนี้?
“ไป เชิญเขาเข้าตำหนัก”
“พ่ะย่ะค่ะ”
โม่โฉวเดินทางเข้าวัง เมื่อใกล้ถึงตำหนักเหวินเต๋อก็พบหวังหวยจี๋
“ขันทีหวัง ขอบคุณมาก”
“ใต้เท้าโม่ เชิญเข้าไปเถิด ฝ่าบาทประทับอยู่ด้านใน”
“อ้อ ได้ ขอบคุณ! ขอบคุณ!”
โม่โฉวเรียบเรียงความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปในตำหนักเหวินเต๋อ
“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญพ่ะย่ะค่ะ”
“ลุกขึ้นเถิด ใต้เท้าโม่มาหาเราด้วยเรื่องใด?”
“ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องด่วนจริงพ่ะย่ะค่ะ”
“โอ้? ว่ามาเถิด”
จ้าวหนิงคิดว่า ดูท่าโม่โฉวคงเตรียมมาพูดเรื่องเกาชิวจับคนเมื่อช่วงเช้า
หมอนี่คิดว่าตัวเองแน่ขึ้นมาอีกแล้วหรือไง?
เหล่าขุนนางแห่งราชวงศ์ซ่งยังไม่คุ้นชินกับสำนักองครักษ์หลวงที่ปรับโฉมใหม่ ย่อมต้องตกตะลึง แล้วลุกขึ้นต่อต้านเป็นธรรมดา
ดูท่าใต้เท้าโม่ของเราคงจะรับบทเป็นหัวหอกแล้วสินะ!
“ฝ่าบาท!” จู่ ๆ น้ำเสียงของโม่โฉวก็เปลี่ยนเป็นโศกเศร้า ครานี้เขาราวกับถูกนักแสดงยอดฝีมือแห่งตงจิงเข้าสิง “ฝ่าบาท! บัดนี้ราชวงศ์ซ่งของเรากำลังตกอยู่ในอันตราย!”
จ้าวหนิงชะงักไปเล็กน้อย เชี่ยเอ๊ย! ใต้เท้าโม่เล่นอะไรของคุณเนี่ย!
“ใต้เท้าโม่ เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น?”
“วันนี้กระหม่อมได้ยินว่ามีขุนนางหลายคนต้องสงสัยว่าทุจริต และถูกจับกุมไปยังสำนักองครักษ์หลวง กระหม่อมรู้สึกเศร้าใจยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ!”