“ต้าซ่งมีราษฎรนับร้อยล้าน คนมั่งคั่งมีทรัพย์สินนับหมื่นตำลึง อย่างน้อยก็มีเป็นล้าน ข้าเพียงซื้อสินค้าพวกนี้ในแคว้นจิน แล้วนำไปขายให้คนเหล่านั้นโดยเฉพาะ ก็ทำกำไรได้มหาศาลแล้ว”
ความหมายของคำพูดนี้ก็คือ ต้าซ่งของเรามีขนาดใหญ่พอ ข้าจะทำอะไรก็ได้ตามใจ!
หานลี่เอ่ยอย่างสงสัยว่า “พวกเขาไม่มาซื้อของที่ต้าจินด้วยตนเองหรือ?”
เฉียนอู่หัวเราะแห้ง ๆ สองครั้งแล้วกล่าวว่า “หากท่านอยากซื้อสินค้าหายากของต้าซ่ง ท่านยินดีเดินทางไปซื้อด้วยตนเองหรือ?”
หานลี่เงียบไป
คนมีเงินมีอำนาจกลัวสิ่งใดที่สุด?
กลัวตายที่สุด!
ใครจะเดินทางไปซื้อของถึงแคว้นศัตรูโดยไม่มีเหตุอันควร?
หานลี่กล่าวอีกว่า “ฝากผู้อื่นซื้อก็ได้”
“ข้าก็มาที่นี่แล้วมิใช่หรือ?” เฉียนอู่กล่าว
“ราชสำนักซ่งรับปากว่าจะยอมจ่ายราคาสูงเพื่อซื้อสินค้าของเรา หรือว่าทำไปเพื่อ...”
“ถูกต้อง ข้าไม่ปิดบังท่าน ข้าได้รับมอบหมายจากราชสำนักมาจริง ๆ” เฉียนอู่กล่าวอย่างตรงไปตรงมา “เหตุที่ราชสำนักรับปาก ก็เพราะต้องการทำกำไรจากเรื่องนี้”
“เมื่อก่อนพ่อค้าเอกชนของต้าซ่งเป็นสะพานเชื่อมระหว่างซ่งกับจิน บัดนี้ราชสำนักซ่งคิดจะขึ้นราคาตลาดแล้วฮุบกำไรไว้แต่ผู้เดียวหรือ?”
“นับถือ นับถือ!” เฉียนอู่กล่าว
หานลี่หัวเราะเสียงดัง “ราชสำนักซ่งทำเกินไปหน่อยกระมัง”
เฉียนอู่มิได้โต้แย้ง
ภารกิจของเฉียนอู่คือทำให้ชาวจินเชื่อว่าการทำสงครามเศรษฐกิจของต้าซ่งมีเหตุผลอันชอบธรรม
มีเพียงทำให้ชาวจินเชื่อว่าต้าซ่งได้กำไรจากเรื่องนี้ จึงจะทำให้คนในแคว้นจินเห็นพ้องกันอย่างรวดเร็ว และเร่งดูดซับเงินเหรียญทองแดงของต้าซ่ง