เมื่อได้ฟังซือหม่าตู้กล่าวเช่นนี้ จ้าวเฉินก็เข้าใจในทันทีว่า ชาวญี่ปุ่นล้วนอยากได้ทั้งสิ่งนี้ สิ่งนั้น และยังอยากได้อีก
กล่าวสั้น ๆ คือ อยากได้ทุกอย่าง!
โดยเฉพาะไทระ ทาดาโมริ เขาต้องการสั่งสมบารมี ให้ตนเป็นผู้มีเมตตา ส่วนธุรกิจก็ต้องทำ กำไรส่วนใหญ่ต้องตกเป็นของตน กองทัพก็ต้องสร้างขึ้น อำนาจก็ต้องคว้าไว้ด้วย
ญี่ปุ่นในยุคนี้เข้าสู่ช่วงปลายยุคเฮอันแล้ว อำนาจอันยิ่งใหญ่ของจักรพรรดิร่วงหล่น แม้ตระกูลมินาโมโตะจิยังมิได้ผงาดขึ้นมา แต่ตระกูลไทระกลับจ้องหมายปองอำนาจมานานแล้ว
ไทระ คิโยโมริ บุตรชายของไทระ ทาดาโมริ กำลังสะสมกำลังอยู่
“เจ้าหมายความว่า ไทระ ทาดาโมริผู้นี้ปากรับคำว่าจะให้พวกเราไปทำเหมืองเงิน แต่กลับผัดผ่อนเรื่อยมา ที่แท้ก็ลงมือทำเองแล้วหรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ” ซือหม่าตู้กล่าว “กล่าวไปแล้ว ก่อนหน้านี้ชาวญี่ปุ่นค้นพบเหมืองเงินที่นั่นจริง ทว่าเหมืองเงินอีกหลายแห่งที่พบภายหลัง ล้วนเป็นคนของต้าซ่งที่เดินทางไปค้นพบ แต่ชาวญี่ปุ่นกลับอ้างเหตุผลต่าง ๆ นานาเพื่อขัดขวางมิให้พวกเราทำเหมืองต่อ”
แม้แต่จ้าวเฉินก็ฟังต่อไปไม่ไหว เขาถามด้วยความขุ่นเคืองว่า “ก่อนหน้านี้เหตุใดจึงไม่ส่งทหารไปโดยตรง?”
“ก่อนหน้านี้มุ่งเน้นการค้าระหว่างสองประเทศเป็นหลัก ราชสำนักของเราค้าขายกับญี่ปุ่นและทำเงินได้มากมาย สินค้าของต้าซ่งมักขายในญี่ปุ่นแพงกว่าในบ้านเรา เส้นทางสองเจ๋อต้องอาศัยพ่อค้าที่เต็มใจนำสินค้าไปขายในญี่ปุ่น ชาวบ้านมีเงินให้หา ราชสำนักก็มีเงินให้ได้ ย่อมไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงเรื่องส่งทหารไป”
วันที่ยี่สิบแปด เดือนสอง ประเทศญี่ปุ่น นครเฮอันเคียว
ฤดูใบไม้ผลิในนครเฮอันเคียวค่อนข้างหนาวเย็นอยู่บ้าง กำแพงเมืองที่แตกร้าวกร่อนผ่านลมฝนมาหลายปี ทหารกลุ่มหนึ่งกำลังพักผ่อนอยู่ตรงประตูเมือง