เมื่อทุกคนเห็นเกาชิวนำทหารองครักษ์จับจ้าวข่ายยกขึ้นมาราวกับลูกไก่ ต่างก็อดเอ่ยปากขอร้องแทนไม่ได้
“ฝ่าบาท เขาเป็นพระอนุชาร่วมสายพระโลหิต เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ!”
อ๋องจิ่งกล่าวว่า “ฝ่าบาท หากวันนี้ทรงสังหารเขา ผู้คนทั่วหล้าจะมองพระองค์เช่นไร!”
จ้าวเซี่ยวเซิน ผิงหยวนจวิ้นอ๋องกล่าวว่า “ฝ่าบาท บรรพชนทั้งหลายกำลังทอดพระเนตรอยู่ ผู้คนทั่วหล้าก็กำลังมองอยู่เช่นกัน!”
“หุบปาก! พวกไร้ยางอายที่เอาตัวรอดไปวัน ๆ! บังอาจกล่าวถึงบรรพชนต่อหน้าเรา! ดูสิ่งที่พวกเจ้าทำมาเถิด มีเรื่องใดบ้างที่คู่ควรต่อบรรพชน!”
“อ๋องจิ่ง! เจ้าฮุบที่นาไปห้าแสนหมู่ ขายใบอนุญาตชาและใบอนุญาตเกลือไปหนึ่งล้านก้วน จงใจขึ้นราคาข้าวสาร บ่าวในจวนฆ่าคนตามอำเภอใจ มองชีวิตคนราวกับหญ้าปลา! ยังกล้าพูดถึงผู้คนทั่วหล้าต่อหน้าเราอีกหรือ!”
“หากผู้คนทั่วหล้าล่วงรู้เรื่องชั่วของเจ้า คงเคี้ยวเนื้อเจ้า นอนบนหนังเจ้า และดื่มเลือดเจ้า!”
ใบหน้าอ๋องจิ่งซีดขาว สั่นไปทั้งตัว ก่อนจะหดกลับไป
“ผิงหยวนจวิ้นอ๋อง เจ้าเป็นพระราชนัดดาของจักรพรรดิอิงจง แต่กลับไม่รู้จักสำรวม ถึงกับวางยาสามีผู้อื่นจนตาย แล้วยังบังคับยึดภรรยาผู้อื่น! ที่นาดีในนามเจ้านับหมื่นชิ่ง ราษฎรทั้งหลายกลายเป็นผู้เช่าที่นา กินไม่อิ่มท้อง ส่วนในจวนเจ้ากลับมีเนื้อเน่าเหล้าบูด!”
“เจ้าเอาหน้าไหนมาพูดถึงผู้คนทั่วหล้าต่อหน้าเรา!”
จ้าวหนิงคว้าคอเสื้อจ้าวจี๋ไว้แน่น ตวาดด้วยโทสะว่า “ยังมีเจ้า! ครองราชย์มายี่สิบหกปี สัตว์เดรัจฉานกลับครองอำนาจ หมาป่ากับสุนัขกุมราชการ ขุนนางฉ้อฉลหมอบคลานอยู่ในราชสำนัก ขุนนางชั่วก่อความวุ่นวายไปทั่วชนบท!”
“จนทั่วหล้าเดือดดาล ผู้คนตกทุกข์ได้ยาก ศพคนอดอยากเกลื่อนกลาดไปไกลนับพันลี้ ราษฎรทุกข์ทรมานจนมิอาจทนรับไหว! บ้านเมืองมิใช่บ้านเมือง แผ่นดินตกอยู่ในภาวะคับขันยิ่งกว่าไข่บนปลายยอด!”