จ้าวหนิงถามว่า “นับแต่นี้ไป ราชสำนักของเราจะซื้อสินค้าจากซานโฝฉีมากหรือไม่?”
“ไม่น้อยขอรับ ซานโฝฉีมีทั้งไม้ใหญ่ ธัญญาหาร และสมุนไพร ล้วนมีอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ยิ่ง”
หากจ้าวหนิงจำไม่ผิด ตอนที่เขาเพิ่งข้ามภพมา เขาเคยตรวจสอบสินค้าคงคลังของสำนักไท่ฝู่ร่วมกับหวังจงหวัง แล้วพบว่ามีสมุนไพรที่ขนส่งมาจากทะเลใต้อยู่กว่าล้านจิน โดยส่วนใหญ่มาจากซานโฝฉี
เรื่องนี้สอดคล้องกับบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่แท้จริง
ซานโฝฉีตั้งอยู่ในเขตร้อน มีแสงแดดและฝนชุกชุมยิ่ง
ในศตวรรษที่ 12 เงินตราที่ทุกแคว้นยอมรับล้วนเป็นเหรียญทองแดงของต้าซ่ง ยังมิใช่ธนบัตรเจียวเฉาของต้าซ่ง
จู่ ๆ จะให้พวกเขาเปลี่ยนมาใช้ธนบัตร ย่อมมิใช่เรื่องง่าย
จ้าวหนิงกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ใช้เหรียญทองแดงไปก่อน เมื่อขยายการค้ากับซานโฝฉีให้กว้างขวางขึ้นแล้ว ค่อยหารือเรื่องผลักดันธนบัตรเจียวเฉา”
“กระหม่อมก็เห็นควรเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ” เฉียนอวี้ชิงกล่าว “ดังนั้นยังต้องแลกเหรียญทองแดงจำนวนหนึ่งส่งลงใต้ด้วย”
“เรื่องนี้เจ้าไปหารือกับหวังจงหวังและจ้าวติ่งก่อน จากนั้นค่อยยื่นฎีกา ระบุจำนวนเหรียญทองแดงที่ต้องการให้ชัดเจน เราสนับสนุนเจ้า”
เรื่องผลักดันธนบัตรเจียวเฉาไปทั่วทะเลใต้ มิใช่สิ่งที่จะสำเร็จได้ในวันสองวัน ต้องค่อยเป็นค่อยไป
หากไม่ได้จริง ๆ รอให้กองทัพเรือขยายกำลังเสียก่อน แล้วค่อยส่งเรือรบไปซานโฝฉี อธิบายข้อดีของธนบัตรเจียวเฉาให้พวกเขาฟังอย่างอดทน
เรื่องก็จบมิใช่หรือ!
“ขอบพระทัยฝ่าบาท” เฉียนอวี้ชิงกล่าวต่อ “กระหม่อมยังมีอีกเรื่องหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”
“ว่ามาได้”
“บัดนี้ราชสำนักเริ่มสร้างท่าเรือในจ้านเฉิงแล้ว เมื่อสร้างเสร็จ พ่อค้าจำนวนมากย่อมเดินทางลงใต้ตามแนวชายฝั่ง ห้างการค้าทะเลใต้แห่งต้าซ่งก็จะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ มิใช่เพียงจะมีธัญญาหารจำนวนมากขนส่งกลับมาจากต่างแดนเท่านั้น ความต้องการสินค้าของต้าซ่งจากต่างแดนก็สูงยิ่งเช่นกัน ทว่าปริมาณสินค้าที่ผลิตตามชายฝั่งต้าซ่งในยามนี้ยังไม่เพียงพอ”