ไช่เม่าถามอย่างไม่แสดงอารมณ์ว่า “ท่านหมายถึงลดค่าใช้จ่ายของเจียงตงหรือ?”
“ใช่”
“เหตุผลเล่า?” ไช่เม่ากล่าว “ยามนี้ฉินเซี่ยงกงเป็นผู้ดูแลเจียงตง หากท่านต้องการลดค่าใช้จ่ายของฉินเซี่ยงกง แต่ไม่มีเหตุผลที่ทำให้ทุกคนคล้อยตาม เกรงว่าจะไม่มีผู้ใดกล้าตัดสินใจโดยพลการ”
“ค่าใช้จ่ายของราชสำนักมีมากมาย ขุนนางเจียงตงแย่งชิงเสบียงในอำเภอโก่วหรง บีบบังคับราษฎรให้เปลี่ยนนาข้าวเป็นสวนหม่อน เหตุใดจึงต้องใช้วิธีการเลวร้ายถึงเพียงนี้?” เหมยจื้อลี่กล่าว “ทั้งหมดเป็นเพราะมาตรการอุดหนุน ทำให้ขุนนางฉ้อฉลร่ำรวยขึ้น แต่ราษฎรกลับทุกข์ยาก!”
ทุกคนสบตากัน จ้าวติ่งถามว่า “เรื่องแย่งชิงเสบียงในอำเภอโก่วหรง ท่านแน่ใจหรือ?”
“เป็นความจริงแน่นอน” เหมยจื้อลี่กล่าว “ท่านขุนนางทั้งหลาย เพียงส่งคนไปตรวจสอบก็จะทราบ”
ไช่เม่ากล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เงินที่ฮู่ปู้จัดสรรให้เจียงตงก็ระงับไว้ก่อน ฉินเซี่ยงกงคงทราบเรื่องนี้แล้ว และอาจกำลังตรวจสอบอยู่ รอรายงานจากเขาก่อนเถิด”
ลวี่อี้ห้าวหรี่ตาลง เขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ทว่ากลับให้ความรู้สึกประหนึ่งกระบี่คมกริบที่ไม่มีผู้ใดกล้าสบตา
ลวี่อี้ห้าวกล่าวว่า “รอรายงานจากเขาหรือ? ต้องรอถึงเมื่อใด?”
ทันทีที่ลวี่อี้ห้าวเอ่ยขึ้น บรรยากาศทั่วทั้งห้องก็พลันเย็นเยียบลง
“ท่านคิดว่าหากราชสำนักไม่เข้าไปยุ่ง ฉินฮุ่ยจะลงโทษผู้แย่งชิงเสบียงตามกฎหมายหรือ?”
ทุกคนยังคงเงียบงัน
ลวี่อี้ห้าวกล่าวต่อว่า “ข้าเห็นว่า สำนักบูรพาควรส่งคนที่มีอำนาจพอจะพูดจาไปตรวจสอบ แน่นอนว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันกับนโยบายเปลี่ยนนาข้าวเป็นสวนหม่อนแห่งแผ่นดิน ผู้ดูแลคือรองเสนาบดีฝ่ายขวาแห่งราชสำนัก หากส่งไปเพียงคนของสำนักบูรพา เกรงว่าจะยังไม่อาจตรวจสอบได้อย่างเที่ยงธรรม”