“หลี่กวง?” ฉินฮุ่ยชะงักเล็กน้อย ก้มหน้าครุ่นคิด
“เขาจับใครไปบ้าง?”
“ผู้ใดที่มีส่วนเกี่ยวข้องล้วนถูกจับไปหมดแล้ว ได้ยินว่ายังตามหาพยานเห็นเหตุการณ์มาด้วย บัดนี้จะทำอย่างไรดี! ฉินเซี่ยงกง หลี่กวงผู้นั้นไม่ชอบหน้าข้าน้อยมาแต่ไหนแต่ไร คราวนี้เขาจับจุดอ่อนของข้าน้อยได้แล้ว ข้าน้อยคงต้องถูกลงโทษจนหนังถลอกหลายชั้นเป็นแน่ ฉินเซี่ยงกง...”
“หุบปาก!” ฉินฮุ่ยตวาดเสียงเย็น
หวังเฮ่อรีบปิดปากเงียบ
เวลานั้น คนข้างล่างก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งร้อน “ฉินเซี่ยงกง มีข่าวด่วนจากเมืองหลวงขอรับ”
ฉินฮุ่ยรับมาเปิดอ่าน สีหน้าแปรเปลี่ยนไม่แน่นอน
“เรื่องแย่งชิงเสบียง ฝ่าบาททรงทราบแล้ว”
หวังเฮ่อหน้าซีดเผือด “ต้องเป็นหลี่กวงที่กราบทูลแน่!”
“ใครเป็นคนกราบทูลไม่สำคัญแล้ว เนี่ยชางมาถึงแล้ว”
พอได้ยินชื่อเนี่ยชาง หวังเฮ่อก็แทบตกใจจนขี้ค้างคืนหลุดออกมา
เนี่ยชางขึ้นชื่อว่าเป็นคนไม่กลัวตาย
ขุนนางที่เป็นขุนนางย่อมรู้จักให้เกียรติผู้อื่นอยู่สามส่วน หากยอมถอยได้ก็ย่อมควรให้อภัย
ทว่าหยางอีจงคนหนึ่งเที่ยวหาเรื่องผู้คนในกองทัพ ส่วนเนี่ยชางอีกคนก็เที่ยวหาเรื่องขุนนางฝ่ายบุ๋น
คนทั้งสองล้วนยั่วโมโหไม่ได้
ตามระเบียบแล้ว สำนักซู่เฉิ่งขึ้นตรงต่อจ้าวกวนเจีย ไม่ได้ขึ้นตรงต่อสำนักบูรพา นั่นหมายความว่าเนี่ยชางไม่อยู่ใต้บังคับบัญชาของฉินฮุ่ย
“ฉินเซี่ยงกง บัดนี้จะทำอย่างไรดี?”
“ดูเจ้าสิ ช่างไร้ประโยชน์เสียจริง” ฉินฮุ่ยยังคงสงบนิ่ง เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ “ไปกับข้าที่ว่าการปู้เจิ้งสื่อสักหน่อย”
“ฉินเซี่ยงกงจะไปด้วยตนเองหรือขอรับ?”
“หากข้าไม่ไป หลี่กวงจะไว้หน้าเจ้าหรือ?”