“ท่านอ๋องมีรับสั่งสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“เจ้าจงบอกเยว่เฟยว่า ข้าเป็นคนเห็นคุณค่าของผู้มีความสามารถ ตำแหน่งซ่งอ๋องแห่งต้าจินเว้นไว้ให้เขาเสมอ”
ซีหลินเฮ่อหลู่กล่าวว่า “ท่านอ๋องโปรดวางพระทัย ข้าน้อยจะถ่ายทอดถ้อยคำนี้ไปให้ถึงแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”
อูจู๋ตบไหล่ซีหลินเฮ่อหลู่ ก่อนจะพลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าคราวนี้ไปแคว้นซ่งอาจต้องเผชิญสิ่งใด?”
ซีหลินเฮ่อหลู่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตอบอย่างจริงจังเช่นกันว่า “หลายปีมานี้แคว้นซ่งแข็งแกร่งขึ้นทุกที หากแคว้นซ่งไม่ยอมรับข้อเรียกร้องของเรา ข้าน้อยอาจกลับมาไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นเจ้ายังจะไปหรือ?”
“ไปพ่ะย่ะค่ะ!” ซีหลินเฮ่อหลู่ตอบอย่างหนักแน่น “การเป็นทูตไปแคว้นซ่งเป็นหน้าที่ของข้าน้อย เช่นเดียวกับการทำให้ต้าจินเข้มแข็ง เป็นหน้าที่ของท่านอ๋องเว่ยพ่ะย่ะค่ะ”
อูจู๋เงียบไปครู่หนึ่ง จึงกล่าวว่า “เมื่อไปถึงเปี้ยนจิงแล้ว จงดำเนินการตามความเหมาะสม”
“พ่ะย่ะค่ะ” ซีหลินเฮ่อหลู่คำนับแล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋อง ข้าน้อยขอตัวก่อนพ่ะย่ะค่ะ”
“เดินทางโดยสวัสดิภาพ”
เมื่อเดินมาถึงหน้ากระโจม ซีหลินเฮ่อหลู่ก็หันกลับมากล่าวอีกว่า “ท่านอ๋อง บัดนี้ผู้คนในซ่างจิงกล่าวถึงท่านไม่สู้ดีนักพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้ารู้ นี่เป็นเรื่องของข้า เจ้าไปทำหน้าที่ของเจ้าเถิด เรื่องอื่นไม่ต้องถามให้มาก”
ยามเย็น เซวียปี้ก้าวฉับ ๆ เข้ามาในกระโจมของเยว่เฟย พลางยิ้มกล่าวว่า “แม่ทัพเยว่ ข่าวดีขอรับ ตูถ่งจางถอนกำลังไปถึงป้าโจวแล้ว”
เยว่เฟยรับรายงานการศึกจากเซวียปี้มาอ่าน เป็นจดหมายที่จางเซี่ยนเขียนไว้
หลังถอนกำลังจากจี้โจว ทหารม้าของจางเซี่ยนมิได้จากไปอย่างรวดเร็วในทันที หากแต่เคลื่อนเข้าไปในซีจินฝู่ พำนักอยู่ระยะหนึ่ง แล้วจึงมุ่งลงใต้