ฟ่านจื้อซวีเป็นคนใจร้อน มิฉะนั้นในปีจิ้งคังที่หนึ่ง เขาคงไม่นำทัพจากหกเขตส่านซีไปเปี้ยนจิงเพื่อช่วยราชสำนัก แล้วถูกว่านเหยียนโหลวซื่อสกัดไว้ที่ด่านถงกวนจนขยับไปไหนไม่ได้
ครานั้นหากหมอนี่เชื่อแผนของหลี่เยี่ยนเซียนสักนิด สถานการณ์ในปีจิ้งคังที่หนึ่งก็คงไม่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบถึงเพียงนั้น
“หลี่ฉาเกอไม่ใช่คนธรรมดา พวกเรายังไม่รู้สถานการณ์กำลังพลที่แท้จริงของเขา ในประวัติศาสตร์มีกรณีใช้กำลังน้อยเอาชนะกำลังมากอยู่ไม่น้อยมิใช่หรือ?” จ้าวหนิงกล่าวต่อ “การจะเอาชนะหลี่ฉาเกอ ต้องทำไปพร้อมกับสู้ไปพร้อมกับหยั่งเชิง หากเขาตั้งใจทำสงครามก่อกวนกับพวกเราก่อน พวกเราก็ไม่อาจไล่ตามเขาไม่เลิกรา หากถูกล่อเข้าไปในภูเขาแล้วติดกับดัก มิเท่ากับความพยายามก่อนหน้านี้สูญเปล่าหรอกหรือ?”
“ฝ่าบาทตรัสถูกต้อง กระหม่อมพิจารณาไม่รอบคอบพ่ะย่ะค่ะ”
“อีกไม่นานหลิวฉี่ก็จะได้รับข่าว กำลังพลของหลิวฉี่เพียงพอจะตีหรานโจว ส่วนหลี่เฉียนซุ่น อย่าลืมว่าจางจวิ้นยังมีกองทัพอีกหนึ่งแสนนาย ยามนี้คงถึงเว่ยโจวแล้ว ส่วนหลี่เยี่ยนเซียนกับเจ๋อเยี่ยนจื้อก็ลงมือแล้วเช่นกัน”
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลี่ซื่อฝู่ที่อยู่หลงโจวในยามนี้
ยามเย็นวันที่ 29 เดือนเก้า หลิวฉี่ซึ่งประจำอยู่ที่เซี่ยโจวได้รับสารจากจ้าวกวนเจีย ทราบว่าหงโจวถูกยึดแล้ว และกองทัพหลักของซีเซี่ยที่หรานโจวก็ออกจากเมืองไปแล้ว
เย็นวันนั้นหลิวฉี่เรียกประชุมบรรดาแม่ทัพระดับสูงทั้งหมดในเซี่ยโจว
“ตามข่าวกรอง หรานโจวมีทหารซีเซี่ยเหลืออยู่เพียงหนึ่งหมื่นนาย ส่วนซิงชิ่งฝู่เริ่มระดมกำลังพลชุดใหม่ตั้งแต่หลายสิบวันก่อน หากคำนวณตามกำหนดเวลา กองหนุนจากซิงชิ่งฝู่จะมาถึงภายในห้าวันเป็นอย่างช้า” หลิวฉี่กล่าว