เมื่อมองออกไปนอกเมืองโออุจิ ก็เห็นธงรบพลิ้วไสวราวเมฆา บรรยากาศยิ่งใหญ่โอ่อ่า
ริมคูเมืองมีศพและศีรษะมนุษย์กองพะเนิน
ทั้งสองคนต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก แม้แต่คนขับรถม้าและบ่าวรับใช้ก็ยังตกใจจนขาสั่น
“เร็วเข้า! หนีเร็ว! หนีเร็ว!”
โออุจิ ฮิโรอิเอะร้องลั่น คนขับรถม้ารีบหันหัวรถกลับ ม้าก็ตกใจจนตื่นตระหนก
ท่ามกลางความหวาดผวา รถม้าของโออุจิ ฮิโรอิเอะควบหนีไปตามทางเล็กอย่างรวดเร็ว
กองทัพซ่งตั้งหลักอยู่ในเมืองบนเขาของโออุจิ ฮิโรอิเอะเป็นการชั่วคราว
เสบียงในเมืองมีไม่มากนัก กำลังการผลิตของญี่ปุ่นในยุคนี้ค่อนข้างล้าหลัง ทว่าก็เพียงพอให้กองทัพซ่งกินได้ครึ่งเดือน
“แม่ทัพหาน ผู้รอดชีวิตกล่าวว่าโออุจิ ฮิโรอิเอะไม่ได้อยู่ในเมือง เมื่อวานเดินทางไปยังปราสาทของตระกูลทาทาระ” หวังอวิ๋นเดินเข้ามารายงานสถานการณ์ “ปราสาทของตระกูลทาทาระอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือจากที่นี่ราวยี่สิบกว่าลี้ หากนับเส้นทางบนเขาด้วยก็ประมาณสามสิบลี้”
“พบแผนที่หรือไม่?” จ้าวเฉินถาม
“ไม่พบแผนที่พ่ะย่ะค่ะ”
ในเวลานี้เอง หลิวฉู่ก็เดินเข้ามาอย่างกระตือรือร้น เขากล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า “แม่ทัพหาน ท่านอ๋องเหลียว ข้าพบแผนที่ฉบับหนึ่ง ในห้องหลักของโออุจิ ฮิโรอิเอะพ่ะย่ะค่ะ”
“รีบนำมา!” จ้าวเฉินกล่าวอย่างตื่นเต้น
แผนที่ในยุคนี้นับเป็นเสบียงทางยุทธศาสตร์อย่างหนึ่ง
โดยเฉพาะสำหรับกองทัพซ่งในยามนี้ ยิ่งเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้
ที่โชคดียิ่งกว่านั้นคือ ตัวอักษรบนแผนที่ฉบับนี้เป็นอักษรฮั่นทั้งหมด
เรื่องนี้ก็พอเข้าใจได้ เพราะชนชั้นสูงของญี่ปุ่นในยุคนี้ใช้อักษรฮั่น
ไม่เพียงญี่ปุ่น โครยอ เจียวจี่ และเกาชางต่างก็ใช้อักษรฮั่นเช่นกัน
บนแผนที่มีเครื่องหมายระบุที่ตั้งของตระกูลโออุจิ ตระกูลทาทาระ ตระกูลคายะ ตระกูลฮิโอกิ ตระกูลยาตาเบะ และตระกูลคิโยฮาระ