เว่ยเซียงรู้สึกอัดอั้นใจยิ่งนัก
ตามระเบียบการทหารของต้าซ่ง เมื่อแม่ทัพใหญ่ไม่อยู่ เสนาธิการใหญ่สามารถทำหน้าที่เป็นแม่ทัพชั่วคราวได้
อู๋เจี้ยไปด่านเยี่ยนเหมินเพื่อรบกับชาวจิน จึงมอบกองทัพเสินเว่ยให้เว่ยเซียงดูแล
เว่ยเซียงเป็นพวกสายทฤษฎี วาดแผนที่ยุทธศาสตร์ บรรยายจิตวิญญาณของสำนักฝึกทหารเปี้ยนจิง และให้กองชานจวินสืบข่าวกับวางแผนการรบ เขาทำได้ดีทีเดียว
แต่หากให้บัญชาการกองทัพใหญ่จริง ๆ ก็ยังขาดประสบการณ์อยู่บ้าง
โชคดีที่หยางเจิ้งเจ้านั่นยังอยู่ในกองทัพ
อีกทั้งก่อนออกเดินทาง อู๋เจี้ยให้กองทัพเสินเว่ยสร้างป้อมค่ายต่อเนื่องมานานกว่าหนึ่งปี บริเวณแม่น้ำทู่เหมาที่อยู่ทางตะวันตกของหลินโจว ต้าหงสุ่ย และแม่น้ำหมิงถัง เป็นการขยายแนวลึกทางยุทธศาสตร์ไปทางตะวันตกไม่หยุด
มิฉะนั้น การเดินทัพอย่างรวดเร็วเป็นระยะทางหลายร้อยลี้ผ่านภูเขารกร้างเช่นนี้ ย่อมสร้างภาระอย่างหนักแก่ทั้งกองทัพและเสบียง
เว่ยเซียงกัดกินเนื้อสัตว์ป่าคำสุดท้ายจนหมด หยางเจิ้งก็เดินเข้ามา เห็นเว่ยเซียงปากมันเยิ้มจึงตะโกนว่า “เว่ยเฒ่า! ป่านนี้แล้วยังมัวแต่กินดื่มอยู่อีก! ลุกขึ้นได้แล้ว! ตายไปแล้วมีเวลาให้กินดื่มอีกมาก!”
“เฮ้ย! หยางเจิ้ง พูดอะไรของเจ้า แช่งให้ข้าตายหรือ!” เว่ยเซียงกระโดดลุกขึ้นทันที ดวงตาเบิกกว้าง
“ออกรบก็เอาหัวไปแขวนไว้บนเส้นด้าย ความตายจะน่ากลัวอะไรนักหนา!” หยางเจิ้งตะโกนจนแทบพ่นน้ำลายใส่หน้าเว่ยเซียง
“ข้าเป็นผู้บังคับบัญชาของเจ้า! เจ้ากล้า...”
“ดี! ท่านผู้บังคับบัญชา พวกตั่งเซี่ยงที่อันชิ่งเจ๋อถือมีดกับค้อน พุ่งเข้าใส่พวกเราเหมือนฝูงหมาป่าคลุ้มคลั่งแล้ว!”