“เหลวไหล! นั่นเป็นดินแดนของต้าจินอย่างชัดเจน!” ซีหลินเฮ่อหลู่ข่มโทสะเอาไว้ ก่อนลดเสียงกล่าว “อย่าคิดว่าข้าไม่เคยอ่านตำรา ฟู่โจวตั้งขึ้นในรัชสมัยเหลียวซิงจง สังกัดจวนเหลียวหยาง หลังต้าจินของเราปราบเหลียวแล้วก็เข้าครอบครองทั้งหมด ฟู่โจวเกี่ยวข้องอันใดกับต้าซ่งของเจ้า?”
ไช่เม่ากล่าวว่า “เคยได้ยินเรื่องจวนผู้พิทักษ์อันตงแห่งต้าถังหรือไม่?”
“เกี่ยวข้องอันใดกับต้าซ่งของเจ้า?”
“เพราะฉะนั้นข้าจึงกล่าวว่า ตั้งแต่โบราณฟู่โจวก็เป็นแผ่นดินของจีน ต้าซ่งก็คือจีน การยกทัพไปทางตะวันออกของกองทัพหลวงเป็นเพียงการทวงคืนดินแดนที่สูญเสียไป”
ซีหลินเฮ่อหลู่กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “เช่นนั้นพวกเจ้ากำลังประกาศสงครามหรือ?”
“เจ้าจะเข้าใจเช่นนั้นก็ได้” หลี่รั่วสุ่ยกล่าวเสริม
“ทัพสวรรค์แห่งต้าจินของเราพร้อมยกลงใต้ได้ทุกเมื่อ!”
ไช่เม่าพ่นคำออกมาทางจมูก “ข้าจะรอ”
ซีหลินเฮ่อหลู่ยังคิดจะกล่าวต่อ แต่หลี่ซ่านชิ่งที่อยู่ข้างกายห้ามไว้ หลี่ซ่านชิ่งกล่าวว่า “ได้ยินชื่อเสียงของท่านไช่มานาน วันนี้ได้พบแล้ว สมคำร่ำลือจริง ๆ”
“ไม่ต้องยกยอข้า กล่าวเรื่องสำคัญมา”
“เรื่องสงครามเหลียวตง ราชสำนักของเรารู้สึกโกรธแค้นยิ่งนัก”
“แล้วอย่างไร?”
“พวกเราหวังให้แคว้นซ่งชี้แจงเรื่องนี้แก่เรา”
“คำชี้แจงที่พวกเจ้าต้องการ ข้ามิได้กล่าวไปแล้วหรือ?”
“หากท่านยังยืนกรานในท่าทีเช่นนี้ เกรงว่าความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้นจะย่ำแย่ลงอย่างรวดเร็ว”
หลี่รั่วสุ่ยหัวเราะอีกครั้ง “ความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้นเคยดีตั้งแต่เมื่อใด?”
ไช่เม่ากล่าวว่า “พูดถึงเหลียวตงแล้ว ข้าก็นึกถึงเจินติ้ง จงซาน เหอเจียน อ้อ ยังมีเยียนอวิ๋นด้วย หากจำไม่ผิด เยียนอวิ๋นเป็นของต้าซ่ง ในรัชศกเซวียนเหอ ราชสำนักของเราจ่ายเงินหนึ่งล้านก้วนเพื่อซื้อโหยวโจวคืน เช่นนั้นพวกเราถอนทัพจากเหลียวตง ส่วนพวกเจ้าถอนทัพจากเยียนอวิ๋น ถอนกำลังออกไปนอกด่าน เป็นอย่างไร?”