“กองทัพกงเซิ่งกับกองทัพเผิงรื่อของจ้าวกวนเจียมาถึงแล้ว อีกทั้งลวี่อี้ห้าว อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งแคว้นซ่ง จางจวิ้น ข้าหลวงสำนักกิจการทหารและการปกครอง และฟ่านจื้อซวี รองข้าหลวงสำนักกิจการทหารและการปกครองก็มาถึงด้วย เรื่องนี้เป็นความจริงอย่างแน่นอน”
อูจู๋มิได้ยกชาขึ้นจิบ กลับหัวเราะเย็นชา “จ้าวกวนเจียร้อนใจถึงเพียงนี้ อยากล่อกำลังหลักของข้าให้ไปเหอเจียน เช่นนั้นข้าก็จะทำตามที่เขาปรารถนา!”
หานฉี่เซียนกล่าวว่า “ท่านอ๋อง ข้าน้อยกลับเห็นว่า ยิ่งศัตรูต้องการให้เราทำเช่นนี้ เราก็ยิ่งไม่ควรทำเช่นนั้น”
“โอ้ ลองกล่าวความเห็นของเจ้ามา”
“จ้าวกวนเจียต้องการล่อกำลังหลักของกองทัพข้าไปเหอเจียน เพื่อช่วงชิงเวลาให้กองทัพเยว่เฟยโจมตีซีจินฝู่ ต่อให้กองทัพข้าปราบกองทัพกงเซิ่งและกองทัพเผิงรื่อของจ้าวกวนเจียได้ที่เหอเจียนฝู่ จ้าวกวนเจียก็ยังถอยทัพได้ แดนใต้มีพื้นที่ลึกเข้าไปนับพันลี้ แม้กองทัพข้าจะยกทัพลงใต้ไปยังหัวเมืองต่าง ๆ ในเหอเป่ย แต่หากเยว่เฟยตีซีจินฝู่แตกเมื่อใด กองทัพข้าก็จะไร้ทางถอยเมื่อนั้น”
“ไร้ทางถอย?” อูจู๋หัวเราะเสียงดังลั่น เสียงหัวเราะกึกก้องดังออกไปด้านนอก “เจ้าคิดว่าครานี้พวกเรายังมีทางถอยหรือ?”
“ท่านอ๋อง...”
“ยามนี้ราษฎรในซีจินฝู่ตกทุกข์ได้ยาก เสบียงส่วนใหญ่ก็อยู่ในกองทัพ ข้าจัดหาอาหารและเครื่องนุ่งห่มให้ทหารอย่างเพียงพอ เพื่อสิ่งใด?” อูจู๋ย้อนถาม “จ้าวกวนเจียใช้เงินจำนวนมากซื้อสิ่งของจากแคว้นจินของข้า หวังทำให้เยียนอวิ๋นเกิดเงินเฟ้อ ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร?”
กล่าวแล้ว อูจู๋ก็หยิบ“ทฤษฎีทั่วไปว่าด้วยเงินตรา”ที่จ้าวหนิงเขียนขึ้นมา