“ท่านตูถ่ง! กำแพงเมืองพังแล้ว!”
ข่าวที่แน่ชัดส่งมาถึงหูหลี่เฉิงในที่สุด
“เกาอิ้งอี้! อี่หลี่ปู่!” หลี่เฉิงตวาดเสียงดัง
“ข้าน้อยอยู่นี่!”
“ยามนี้เป็นเวลากลางคืน กองทัพซ่งย่อมบุกเข้าเมืองได้ไม่รวดเร็วนัก พวกเจ้าจงนำคนไปยังเขตเมืองใต้โดยเร็ว ไม่ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ต้องขัดขวางกองทัพซ่งมิให้เข้าเมือง! ผู้ใดกล้าขวาง สังหารโดยไม่ละเว้น!”
“รับบัญชา!”
ทั้งสองรับคำสั่งไปอย่างฝืนใจ
ยามนี้มืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใด อีกทั้งเมื่อครู่ยังเกิดระเบิดขึ้น ทหารในค่ายต่างตกใจหวาดผวา จะระดมพลทั้งหมดให้พร้อมได้ในเวลาอันสั้นแทบเป็นไปไม่ได้
ทั้งสองคัดเลือกคนกล้าหาญที่สุดมาชุดหนึ่ง ราวสองพันนาย สวมเกราะถืออาวุธ มุ่งหน้าไปยังเขตเมืองใต้
เปลวไฟลุกโชนทั่วเขตเมืองใต้ ใต้ถนนอันมืดสลัว เงาบ้านเรือนนับไม่ถ้วนกับเงาคนที่ไหววูบประสานทับกัน
ระหว่างทางพบไพร่พลทหารเกณฑ์ที่แตกตื่นวิ่งหนี ผู้ใดกล้าขวางทางแม้เพียงเล็กน้อย ก็ถูกสังหารทันที ไม่เว้นทั้งคนชรา เด็ก สตรี และผู้หญิง
ทว่ากองกำลังของทั้งสองยังไปไม่ถึงเขตเมืองใต้ ก็เห็นราง ๆ ท่ามกลางแสงไฟอันริบหรี่ ว่ามีทหารสวมเกราะถือทวนยาวมุ่งหน้ามาจากฝั่งตรงข้าม
แม้จะเป็นยามค่ำคืน แสงไฟก็ริบหรี่ ซ้ำตามมุมถนนหลายแห่งยังมองคนแทบไม่เห็น แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ทั้งสองฝ่ายก็ทำได้เพียงกัดฟันเข้าปะทะ
กองทัพซ่งถือทวนพุ่งไปข้างหน้า ส่วนกองทัพจินขว้างขวานใส่แนวหน้า
เสียงโลหะกระทบกันดังปัง ๆ ไปทั่วถนนใหญ่และตรอกซอกซอย ไม่มีผู้ใดรู้ว่าฟาดถูกพวกเดียวกันหรือศัตรู