ปลายเดือน 4 ดอกบัวสองฝั่งแม่น้ำเปี้ยนเบ่งบานสะพรั่ง
เรือขนส่งทางน้ำแล่นต่อกันเป็นสาย บรรทุกสินค้าไว้เต็มลำ
ยามเช้าตรู่ ท่าเรือแม่น้ำเปี้ยนถูกกองทัพปิดกั้นไว้ชั่วคราว
สินค้าบนเรือที่จอดอยู่กลางแม่น้ำเปี้ยนยังคงขนถ่ายขึ้นฝั่งได้ ทว่าผู้คนโดยรอบยังไม่อาจเข้าไปได้
เพราะจ้าวกวนเจียเสด็จมายังท่าเรือแม่น้ำเปี้ยนเพื่อทอดพระเนตรด้วยพระองค์เอง
หวังจงหวังยืนอยู่ข้าง ๆ เขาชี้ไปยังเรือที่ติดป้าย “ไปรษณีย์ตงจิง” แล้วกล่าวว่า “เรือเหล่านี้ส่วนใหญ่บรรทุกเสบียง ครึ่งหนึ่งจะขนถ่ายที่ริมแม่น้ำหวงเหอ ก่อนลำเลียงเข้าสู่เส้นทางเหอตง อีกครึ่งหนึ่งจะแล่นขึ้นไปทางเหนือของแม่น้ำหวงเหอ มุ่งหน้าไปยังเส้นทางเหอเป่ยพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวหนิงพยักหน้าแล้วถามว่า “เสบียงจากภาคตะวันออกเฉียงใต้เพียงพอหรือไม่”
“เพียงพอพ่ะย่ะค่ะ ทุกปีมีเสบียงจากจ้านเฉิงและเจียวโจวขนส่งมาถึงถึง 8 ล้านสือ หลังสองหวยกับเจียงตงปรับใช้นโยบายเกษตรใหม่ ก็ไม่มีการกักตุนเสบียงเพื่อกดราคาอีก ทั้งยังแบ่งปันเสบียงในหมู่ชาวบ้านได้อย่างทั่วถึง”
หวังจงหวังกล่าวต่อว่า “ตามพระดำริของฝ่าบาท การลำเลียงเสบียงเหล่านี้ไปยังเหอเป่ยและเหอตง ย่อมช่วยให้กำลังประชาชนในพื้นที่ฟื้นตัวได้โดยเร็วพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวหนิงพอใจอย่างยิ่ง
นับแต่เหอตงกำหนดยุทธศาสตร์สร้างถนนหลวง เหอเป่ยก็เริ่มดำเนินตามเช่นกัน
ขณะที่ธนาคารพิมพ์เงินออกมาเป็นจำนวนมาก เสบียงและสินค้าซึ่งลำเลียงมาจากภาคตะวันออกเฉียงใต้ตามเส้นทางขนส่งทางน้ำก็เพิ่มขึ้น
เมืองตงจิงซึ่งเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางน้ำ กลายเป็นจุดพักถ่ายสินค้านานาชนิด