“บังอาจ!” หลิวอี้สวนกลับทันควัน “หรือพวกท่านคิดจะฉีกหน้าต้าซ่งอย่างสิ้นเชิง แล้วเปิดศึกเต็มกำลัง?”
เซ่อซูหัวเราะลั่น “เปิดศึกเต็มกำลังแล้วอย่างไรเล่า พวกชาวซ่งอย่างพวกเจ้ากล้าบุกมาหรือ?”
“เมื่อไม่กี่วันก่อน ผู้ใดกันที่พ่ายแพ้ยับเยินริมแม่น้ำหวงเหอ?” หลิวอี้มองเซ่อซูแล้วถามย้อน
“เจ้า!” เซ่อซูโกรธจนกระโดดผึง ราวกับหมีน้อยอ้วนพีที่ถูกยั่วโมโห พุ่งเข้าใส่หลิวอี้
“ช้าก่อน!” อาล่าฮูสือร้องห้าม
ทว่าเซ่อซูกลับไม่ฟังคำ เขาชักดาบฟันเข้าใส่หลิวอี้
หลิวอี้ชักดาบออกมารับ ทั้งสองปะทะกันซึ่งหน้าอย่างหนักหน่วง
หลิวอี้ถอยไปหลายก้าว เซ่อซูฉวยโอกาสประชิดเข้ามา หมายฟันหลิวอี้ให้ตายคาที่
ดาบเล่มนั้นฟันลงมาอีกครั้ง ทว่าอาล่าฮูสือสกัดกลับไปได้
เซ่อซูถูกบีบให้ถอยไปหลายก้าว เกือบล้มลงกับพื้น
“เซ่อซู ถอยไป!”
“เขา...”
“ถอยไป!”
เซ่อซูหน้าคล้ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่ถอยไปยืนด้านข้าง ไม่กล้าก่อเรื่องอีก
“ท่านทูตซ่ง พวกท่านไม่เพียงสังหารคนของเรา ยังคิดจะลงมือที่นี่อีก แล้วภายหน้าจะร่วมมือกันได้อย่างไร?”
“ใต้เท้าอาล่าฮูสือผู้ทรงเกียรติ พวกเรามีไมตรีต่อเผ่าวังกู่อย่างเต็มเปี่ยม จึงยอมขนส่งใบชาจากจงหยวนอันห่างไกลมาถึงที่นี่ด้วยความยากลำบาก เพื่อให้พวกท่านได้ร่วมดื่มกิน ทว่าพวกท่านกลับไม่ให้เกียรติพวกเราแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังสังหารพ่อค้าของเราและปล้นชิงสินค้า”
“คำพูดเหล่านี้มีหลักฐานหรือไม่?”
“ท่านลองถามเซ่อซูดูเถิดว่าเขาทำอะไรไว้บ้าง”
“เซ่อซู ที่เขาพูดเป็นความจริงหรือไม่?”