“เกรงว่าจะมีไม่น้อย” กัวฮ่าวขมวดคิ้วกล่าว “ปีที่แล้วชาวจินพ่ายยับ ปีนี้คงไม่ยอมปล่อยให้เรื่องผ่านไปเฉย ๆ”
“ยามนี้พวกเรามีกำลังพลถึงห้าหมื่น ปืนใหญ่สองร้อยกระบอก ปืนไฟสองพันกระบอก สิ่งที่กลัวก็มีแต่ชาวจินไม่มา!” หลูสั่ว จ่งชานจวินกล่าว
“อย่าได้ประมาทเช่นนี้” อวี๋ยุ่นเหวินกล่าว “ดินปืนมีราคาแพง ทั้งยังมีจำนวนจำกัด บัดนี้ชาวจินมีปืนใหญ่หนัก อานุภาพของเมืองจึงลดลงอย่างมาก พวกเราจำต้องปะทะกับชาวจินกลางทุ่ง”
“ปีที่แล้วเรายังเอาชนะพวกเขาได้ ปีนี้ก็ต้องทำได้เช่นกัน!” หลูสั่วกล่าวต่อ
อวี๋ยุ่นเหวินนิ่งคิด
ผ่านไปครู่หนึ่ง กัวฮ่าวจึงเงยหน้าขึ้นถามว่า “อวี๋จือฝู่กำลังคิดสิ่งใดอยู่?”
“ข้ากำลังคิดว่า พวกเราจะยืนหยัดได้นานเพียงใด”
“พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร อะไรคือพวกเราจะยืนหยัดได้นานเพียงใด!” กัวฮ่าวไม่พอใจขึ้นมา “เมื่อจะทำศึก ก็ต้องมุ่งเอาชัย!”
“ครานี้ชาวจินมุ่งหมายยึดอินซานแน่วแน่ดุจหินผา พวกเขาย่อมส่งกองทหารชั้นยอดมาจำนวนมาก ปีที่แล้วขับไล่กองทัพจินได้ก็เพราะโชคช่วย อย่าถือเอาโชคช่วยเป็นเรื่องสมควร” อวี๋ยุ่นเหวินยืนอยู่หน้าแผนที่ สายตาจับจ้องแผนที่ ร่างนิ่งสง่าดุจขุนเขาสูง “ศึกครานี้มิใช่เรื่องของจวนอันเป่ยเพียงแห่งเดียวเป็นแน่”
กัวฮ่าวกับหลูสั่วสบตากัน กัวฮ่าวกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าท่านหมายถึงสิ่งใด ชาวซีเซี่ยก็จะยกทัพมาเช่นกัน ส่วนชาววังกู่อาจหันกลับไปกลับมาอีกครั้ง”
“อาจมิได้มีเพียงเท่านั้น”
“แล้วมีอะไรอีก?” กัวฮ่าวถามอย่างฉงน “หรือจินอูจู๋จะนำทัพมาด้วยตนเอง?”
หลูสั่วหัวเราะ “เช่นนั้นพวกเราคงต้องต้อนรับเขาให้ดีแล้ว!”
“ไม่! พวกเจ้าไม่สังเกตเห็นหรือ?” อวี๋ยุ่นเหวินหันกลับมา มองทั้งสองด้วยแววตาเป็นประกาย