วันที่ 6 เดือนหนึ่ง จ้าวหนิงนั่งชมดอกไม้และจิบชาอยู่ในสวนหลังตำหนักที่ประทับชั่วคราวดังเช่นวันวาน
จางจวิ้นเร่งรุดมาถึง
“กระหม่อมคารวะฝ่าบาท”
“ไม่ต้องมากพิธี มีเรื่องใดจึงมาหาเรา”
“ข่าวกรองแนวหน้าล่าสุดที่เยว่เฟยส่งมาพ่ะย่ะค่ะ”
“หืม?”จ้าวหนิงประหลาดใจเล็กน้อย ข่าวกรองใดกันถึงสำคัญจนเยว่เฟยส่งคนมารายงาน
ในยามนี้ หากไม่มีเรื่องสำคัญ เยว่เฟยย่อมไม่เขียนฎีกาถึงจ้าวกวนเจีย
จ้าวหนิงเปิดอ่านแล้วชะงักไป ก่อนจะขมวดคิ้ว เขากล่าวว่า “ดูท่าจินอูจู๋คงรู้สึกว่าตนถูกบีบจนถึงทางตัน จึงฉีกหน้ากากผืนสุดท้ายทิ้งเสียแล้ว”
“แต่ชาวบ้านที่ยังไม่ได้ออกจากดินแดนเยียน เกรงว่าเวลานี้คงตกอยู่ในสภาพน่าเวทนายิ่ง”จางจวิ้นถอนหายใจ น้ำเสียงหนักอึ้งอยู่หลายส่วน
นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ หากความขัดแย้งปะทุขึ้นจริง ย่อมต้องปะทะกันอย่างรุนแรงที่สุด
ชีวิตคนเล่า?
ในยามนี้ ชีวิตคนหนึ่งยังมีค่าไม่เท่าเมล็ดข้าวเสียด้วยซ้ำ
“เยว่เฟยรายงานเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะหวังว่าเราจะไม่หลงกลกำลังพลของชาวจิน ร่องรอยการเคลื่อนไหวของทหารจินที่เราสืบพบ อาจเป็นเพียงกำลังลวง”
จ้าวหนิงเก็บความเวทนาไว้
เขาย่อมสงสารชาวบ้านในดินแดนเยียนยามนี้ แต่ความสงสารเพียงอย่างเดียวหาได้ช่วยอะไรไม่
สิ่งสำคัญคือยุติสงครามโดยเร็ว คืนความสงบสุขแก่ใต้หล้า นี่จึงเป็นหนทางแก้ไขที่ดีที่สุด
จินอูจู๋ใช้วิธีเลวร้ายเช่นนี้เกณฑ์แรงงานชาย ทำให้จำนวนทหารของตนเพิ่มขึ้นอีกครั้ง จุดประสงค์ก็เพื่อบดบังสายตาหน่วยสอดแนมของกองทัพซ่ง
ยกตัวอย่างเช่น หน่วยสอดแนมของจ้าวหนิงตรวจพบกองทัพ 100,000 นายที่อำเภออันชื่อ กองทัพ 100,000 นายอาจมีอยู่จริง แต่ทหารประจำการที่สู้รบได้อาจมีเพียง 20,000 นาย