“ข่าวด่วนทางทหารจากเหอเจียนฝู่หรือ?” ว่านเหยียนอิ๋นซู่เข่อชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นเขากล่าวกับหลิวอวิ๋นว่า “เจ้าออกไปก่อน”
“ข้าน้อยขอลา”
ว่านเหยียนอิ๋นซู่เข่อเรียกหน่วยลาดตระเวนเข้ามา เขารับจดหมายไว้ แล้วหันไปยิ้มกับคนรอบข้าง “ว่านเหยียนผอหลูหั่วผู้นั้นจะมีข่าวด่วนอันใดได้ หรือว่ากองทัพซ่งบุกโจมตีเหอเจียนฝู่แล้ว?”
ว่านเหยียนซี๋กู่ไหน่ยิ้มตาม “สมควรสั่งสอนเจ้าคนผู้นั้นให้หลาบจำเสียบ้าง! แต่เอาเถิด ด้วยกำลังของกองทัพซ่ง ต่อให้คิดจะเอาชนะเขาในเวลาอันสั้น ก็เป็นไปไม่ได้!”
ทั้งสองคนพูดหยอกเย้ากัน
ทว่าเมื่อว่านเหยียนอิ๋นซู่เข่อเปิดจดหมายอ่าน รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างในทันที!
บัดซบ!
ว่านเหยียนซี๋กู่ไหน่เห็นดังนั้นก็ชะงักไป ก่อนถามว่า “ตูถ่ง เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
“กองทัพซ่งบุกโจมตีเหอเจียนฝู่จริง ๆ!”
ว่านเหยียนซี๋กู่ไหน่ขมวดคิ้วด้วยความฉงน “บุกแล้วจะเป็นไรไป?”
“ว่านเหยียนผอหลูหั่วพ่ายแล้ว”
“หือ?” ว่านเหยียนซี๋กู่ไหน่ยังไม่ทันเข้าใจ
“ทหารม้า 3,000 นายแทบถูกกองทัพซ่งกลืนกินจนหมด!” สีหน้าว่านเหยียนอิ๋นซู่เข่อพลันหม่นคล้ำ
ทหารม้า 3,000 นายเชียวนะ!
แถมยังเป็นทหารชั้นยอด!
ทหารม้า 3,000 นายมีความหมายเช่นไร?
ครั้งนั้นหลี่จิ้งยกทัพตีเมืองติ้งเซียง แล้วลอบโจมตีข่านเจี๋ยลี่ภายหลัง ก็ใช้ทหารม้าเพียง 3,000 นาย
การจัดกำลังทหารของชาวหนี่ว์เจินก็ใช้ทหารราบกับทหารม้าควบคู่กัน ทหารม้า 3,000 นายย่อมเทียบได้กับกองทัพขนาดใหญ่กองหนึ่ง
ต้องรู้ไว้ว่า การนำทัพออกรบ หากมีทหารเกิน 10,000 นาย ก็ถือเป็นด่านสำคัญที่ขวางผู้คนไว้มากมาย
วิธีนำทัพใหญ่กับทัพเล็กนั้นแตกต่างกัน