“จัดที่นั่งให้ไท่เว่ยหวัง”
“ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องด่วนพ่ะย่ะค่ะ!” หวังจงหวังเห็นว่าที่นี่ไม่มีคนนอก จึงรีบเข้ามาหา แล้วยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้
“ท่านน้าช่างเป็นท่านน้าที่ดีของข้าจริง ๆ นี่คิดจะให้ข้าจัดการราชกิจแม้กระทั่งยามค่ำคืนหรือ?” จ้าวหนิงรับเอกสารมาเปิดดู ครั้นอ่านจบ ในใจก็พอเข้าใจเรื่องราวอยู่บ้าง
“เรื่องนี้เกี่ยวพันกับกิจการสำคัญของแผ่นดิน กระหม่อมเองก็จำต้องทำเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ”
นี่มันเกี่ยวพันกับกิจการสำคัญของแผ่นดินตรงไหนกัน เห็นชัด ๆ ว่าเกี่ยวกับหมวกขุนนางของหวังจงหวังต่างหาก
เขามองหวังจงหวังที่กำลังกระวนกระวาย ก่อนลุกขึ้นเดินไปทางศาลา หวังจงหวังรีบเดินตามไป
“เรื่องพ่อค้า ท่านต้องรายงานสำนักบูรพา ขุนนางใหญ่ทั้งหลายย่อมจัดการเอง”
“กระหม่อมเห็นว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวพันกับเรื่องใหญ่ จึงควรให้ฝ่าบาททรงทราบไว้ก่อนพ่ะย่ะค่ะ” หวังจงหวังทำท่าราวกับว่าตนหวังดีต่ออีกฝ่าย ทั้งน้ำเสียงยังแฝงความห่วงใยอยู่หลายส่วน
“ท่านคิดว่าหากกดข่มและควบคุมอย่างแข็งกร้าวแล้ว จะสงบเรียบร้อยได้หรือ?”
“หากสถานการณ์ในเฉวียนโจวเป็นความจริง พ่อค้าเหล่านั้นก็กำเริบเสิบสานเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หวังจงหวังกล่าวอย่างขุ่นเคือง
“ข้าถามท่าน ท่านคิดว่าการกดข่มและควบคุมอย่างแข็งกร้าวจะทำให้ทุกอย่างสงบเรียบร้อยได้หรือ?” จ้าวหนิงย้ำอีกครั้ง
“อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีกพ่ะย่ะค่ะ”
“อยู่สำนักไท่ฝู่มาสิบกว่าปีแล้ว เรื่องเช่นนี้ท่านกลับเสนอความคิดเหลวไหลเช่นนี้ต่อเรา!”
หัวใจของหวังจงหวังสะท้านวาบ เมื่อครู่ฝ่าบาทยังแทนพระองค์ว่า ‘ข้า’ บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็น ‘เจิ้น’ น้ำเสียงก็เปลี่ยนไปด้วย