วันที่ 9 เดือน 6 ทรัพย์สินของเส้าจ๋อชิงถูกตรวจยึดออกมาจนหมด รวมมูลค่าสูงถึง 2 ล้านก้วน!
ชั่วพริบตาเดียว ข่าวนี้ก็สร้างความฮือฮาไปทั่วเมืองเปี้ยนจิง
ทรัพย์สินของหลี่ฮ่วนก็มีไม่น้อยเช่นกัน รวมแล้วถึง 800,000 ก้วน
พ่อค้าคนหนึ่งกลับมีทรัพย์สินสูงถึง 800,000 ก้วน!
แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดหาใช่ทรัพย์สินไม่ หากเป็นที่นาอันอุดมสมบูรณ์
เส้าจ๋อชิงมีที่นาดีถึง 300,000 หมู่
ให้ตายเถอะ ร่ำรวยยิ่งกว่าอ๋องผู่เสียอีก
ตำแหน่งข้าหลวงตรวจการขนส่งนี้ช่างเป็นตำแหน่งกินสินบนชั้นเลิศ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งข้าหลวงตรวจการขนส่งแห่งเส้นทางจิงจีเลย
เมื่อทรัพย์สมบัติทั้งหมดถูกเปิดโปง จ้าวหนิงก็แทบถูกกระตุ้นจนสบถออกมา
สิ่งที่ร้ายกาจยิ่งกว่าทรัพย์สินกับที่นาดีคือเสบียง!
เส้าจ๋อชิงบัดซบนั่นถึงกับกักตุนเสบียงไว้เป็นการส่วนตัวมากกว่า 100,000 สือ!
ต้องรู้ว่าเมืองหลวงทั้งเมืองกำลังขาดแคลนเสบียง ชาวบ้านสามัญจะได้กินอิ่มสักมื้อก็แทบต้องขอบคุณสวรรค์แล้ว
เจ้าหมอนี่กลับกักตุนไว้ถึง 100,000 ก้วน เตรียมขายโก่งราคาให้เหล่าคนมั่งมีในเมืองตงจิง
เสบียงในยุ้งฉางของหลี่ฮ่วนก็พูนทับถมจนขึ้นรา
ยามกองทัพจินล้อมเมือง เสบียงขาดแคลนที่สุดทั่วทั้งเมือง ราชสำนักยอมแลกใบอนุญาตเกลือกับเสบียงในราคาสูง หลี่ฮ่วนกลับยังเก็บเสบียงไว้ไม่ยอมขาย
ดูท่าเขาคงคำนวณไว้แล้วว่าหลังจากกองทัพจินล่าถอย ราคาข้าวจะพุ่งสูงขึ้นอีก ถึงตอนนั้นค่อยนำออกมาขาย
กลเม็ดทางการเงินเช่นนี้ช่างดีเสียจริง!
ดีเหลือเกิน!
ยังไม่หมดเพียงเท่านี้
ผ่านไปหลายวัน พ่อค้าที่เกาชิวยึดทรัพย์ตรวจสอบ แต่ละบ้านล้วนกักตุนเสบียงไว้มากกว่า 100,000 จิน!
จ้าวหนิงอ่านจบก็พลิกโต๊ะทันที “บุรุษผู้กล้าโกรธขึ้นมา เลือดก็ยังสาดกระเซ็นได้ไกลสามฉื่อ! พวกเจ้าบีบบังคับเราเอง!”