วันที่ 6 เดือนสิบเอ็ด ณ จวนเหลียวหยาง
อูจู๋พลิกตัวลงจากม้า ท่ามกลางผู้คนที่รายล้อม เขาก้าวเข้าไปในสนามฝึก
“ท่านอ๋องเว่ย อยู่ทางโน้นพ่ะย่ะค่ะ” หานฉางกล่าว
แม้อยู่ห่างไกล อูจู๋ก็ยังมองเห็นสิ่งมหึมาตั้งอยู่กลางหิมะ
อูจู๋เดินเข้าไปด้วยความตื่นเต้น เบิกบานใจยิ่งนัก
“ถวายคำนับท่านอ๋องเว่ย” ทุกคนต่างประสานมือคำนับ
“ไม่ต้องมากพิธี”
อูจู๋เดินไปหยุดตรงหน้าเครื่องยิงหินขนาดมหึมา เงยหน้ามองแล้วอดทอดถอนใจมิได้ “ชาวซ่งถึงกับสร้างของวิเศษเช่นนี้ขึ้นมาได้”
หานฉางกล่าว “ท่านอ๋อง โปรดเสด็จถอยห่างออกไปสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”
“ดี!” อูจู๋ยินดีอย่างยิ่ง “พวกเจ้าจงสาธิตให้ข้าดูเดี๋ยวนี้!”
ช่างฝีมือชาวฮั่นเริ่มลงมือทำงาน ภายใต้การประสานงานของพวกเขา กองเครื่องยิงหินแห่งกองทัพจินก็เริ่มเตรียมการ
ห่างออกไปราว 150 เมตร มีกำแพงหนาตั้งอยู่ ซึ่งสร้างขึ้นชั่วคราวเช่นกัน
หลังจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จ ก็พลันมีเสียงทุ้มดังก้อง เครื่องยิงหินขนาดมหึมาเริ่มขยับ ก้อนหินหนักร้อยจินพุ่งขึ้นจากพื้น วาดเส้นโค้งกลางพายุหิมะ
ก้อนหินยักษ์กระแทกกำแพงหนา เสียงดังสนั่น ก่อนทิ้งหลุมขนาดใหญ่ไว้บนผนัง
“ยอดเยี่ยม!” อูจู๋อดตะโกนออกมามิได้ “นี่ช่างเป็นของวิเศษโดยแท้!”
หานฉางกล่าว “ท่านอ๋อง หากสามารถผลิตสิ่งนี้ได้จำนวนมาก ชาวซ่งก็จะไม่อาจต้านทานกองทัพสวรรค์แห่งต้าจินของเราได้อีกพ่ะย่ะค่ะ!”
คำพูดของหานฉางมิได้ผิดนัก เมื่อกองทัพจินยกทัพลงใต้ สิ่งที่รับมือยากที่สุดก็คือยุทธวิธีป้องกันเมืองของชาวซ่ง
ยุทธวิธีบุกตีเมืองของกองทัพจินกล่าวได้ว่าแข็งแกร่งยิ่ง มีทั้งรถห่าน บันไดเมฆ ลูกเหล็กเพลิง หน้าไม้ ธนู มีดขอเกี่ยว และเครื่องยิงหิน ครบครันทุกชนิด
ทว่ายุทธวิธีป้องกันเมืองของกองทัพซ่ง ซึ่งอาศัยกำแพงเมืองเป็นที่มั่น กลับทำให้กองทัพจินต้องประสบความยากลำบากอย่างยิ่ง