“กระหม่อมขอฟังความเห็นอันสูงส่งพ่ะย่ะค่ะ”
“หลายปีก่อน กระหม่อมยังอยู่ที่แม่น้ำหุนถง ด้วยชาติกำเนิดต่ำต้อย จึงยังชีพด้วยการจับปลาและล่าสัตว์ ต้องต่อสู้กับผู้อื่นอยู่เนืองนิตย์ คนในเผ่าล้วนไม่ตายก็ได้รับบาดเจ็บ ทุกคนรู้ดีว่าเป็นเช่นนั้น แต่ก็ยังคงฮึกเหิมเข่นฆ่ากัน กระหม่อมเคยคิดว่าผู้คนทั่วหล้าล้วนเป็นเช่นนี้ ภายหลังติดตามไท่จู่ฮ่องเต้ยกทัพโจมตีแคว้นเหลียว เมื่อไปถึงหนานจิงซีจินฝู่ เมืองหลวงทางใต้ของแคว้นเหลียว สิ่งที่ได้พบเห็นกลับราวกับอยู่ในความฝันพ่ะย่ะค่ะ”
“เพราะเหตุใดหรือ?” จ้าวหนิงถามอย่างสนใจ
“ครั้งหนึ่งกระหม่อมเคยลอบไปเยี่ยมหมู่บ้านหลายแห่ง พบว่าชาวซีจินฝู่มีอัธยาศัยดี ผู้คนเรียบง่ายมีน้ำใจ ไม่จำเป็นต้องรวมกลุ่มต่อสู้กันเหมือนกระหม่อม อีกทั้งยังมีชาวบ้านบางคนยินดีมอบอาหารให้ผู้สัญจรผ่านไปมา เรื่องเช่นนี้ ในถิ่นกำเนิดที่กระหม่อมเคยใช้ชีวิตอยู่ เป็นสิ่งที่ไม่กล้าแม้แต่จะคิดพ่ะย่ะค่ะ”
“ต่อมา กระหม่อมติดตามแม่ทัพใหญ่จงหานลงใต้ บุกตีซ่งไปตลอดทาง สิ่งที่ได้พบเห็นคือ ชาวซ่งแต่เดิมรู้จักมารยาทยิ่งกว่าชาวดินแดนเยียนพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวหนิงมิได้ตรัสสิ่งใด เพียงตั้งใจฟังอย่างละเอียด
ว่านเหยียนซีอินกล่าวต่อว่า “เดิมกระหม่อมคิดว่าชาวฮั่นเกิดมาก็รู้จักมารยาทยิ่งกว่าชาวชี่ตัน ส่วนชาวชี่ตันก็เกิดมารู้จักมารยาทยิ่งกว่าชาวหนี่ว์เจินอย่างพวกกระหม่อม ภายหลังจึงพบว่า ชาวชี่ตันในดินแดนเยียนไม่ต่างจากชาวฮั่นในดินแดนเยียน ชาวหนี่ว์เจินที่เข้าไปอยู่ในดินแดนเยียนก็ไม่ต่างจากชาวฮั่นและชาวชี่ตันที่นั่นพ่ะย่ะค่ะ”
“เพราะเหตุใดหรือ?” จ้าวหนิงถามอีกครั้ง
“กระหม่อมจึงคิดต่อว่า เป็นเพราะแผ่นดินหัวเซี่ยหล่อเลี้ยงผู้คนให้รู้จักมารยาทยิ่งขึ้นหรือไม่? กระหม่อมจึงก่อตั้งโรงเรียนขึ้นในจวนเหลียวหยาง ให้เรียนอักษรของแคว้นจิน แต่ภายหลังพบว่าผู้คนเหล่านี้ก็กลายเป็นผู้รู้จักมารยาทและเข้าใจคุณธรรมอันยิ่งใหญ่พ่ะย่ะค่ะ”