ราคาชาลดลงเหลือหนึ่งในสิบของราคาเดิมโดยตรง ภาษีด่านก็ลดลงอีก ทั้งยังรับปากว่าจะซื้อสินค้าจากแคว้นจินในปริมาณที่กำหนดเป็นประจำ
สินค้าที่ลดราคาไม่ได้มีเพียงชาเท่านั้น ยังมีสินค้าหลากหลายชนิดที่ขนส่งมาจากทะเลใต้ เช่น เครื่องเทศ ไม้ งาช้าง เครื่องประดับล้ำค่า และอื่น ๆ
นี่แทบไม่ต่างจากการบอกทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้ตรง ๆ ว่า พวกเราต้องการใช้เงินแลกกับสันติภาพ
ว่านเหยียนจิงกล่าวว่า “ราคาชาลดลงเหลือเท่านี้ แคว้นซ่งมิขาดทุนย่อยยับหรือ?”
หานฉี่เซียนกล่าวว่า “ท่านยังไม่ทราบ ชาแต่ละชนิดมีราคาแตกต่างกัน ชาหลายชนิดทางใต้ของแคว้นซ่งก็ขายในราคานี้ ชาที่แพงที่สุดราคาไม่เกิน 200 เหวินต่อหนึ่งชั่ง อีกทั้งช่วงหลายปีมานี้สวนชาของแคว้นซ่งมีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง ราคาชาจึงลดลงมาโดยตลอด ข้าขอเดาอย่างอาจหาญว่า ชาที่แพงที่สุดคงลดเหลือ 100 เหวินต่อหนึ่งชั่งแล้ว แต่เมื่อขายมาถึงที่นี่ ราคาสูงถึง 1,000 เหวิน ส่วนชาอีกหลายชนิดก็ถูกขึ้นราคาเช่นกัน”
“เช่นนั้นสำหรับพวกเราแล้ว ราคาชานี้ก็เท่ากับกลับสู่ราคาปกติหรือ?”
“ต้องดูชนิดของชา หากเป็นชาชั้นดีแล้วยังขายในราคานี้ จ้าวกวนเจียก็ยอมลดผลประโยชน์ให้พวกเรามากจริง ๆ”
เมื่อกล่าวเช่นนี้แล้ว ในหมู่ผู้คนที่อยู่ ณ ที่นี้ย่อมไม่มีผู้ใดไม่หวั่นไหว
นับแต่สัญญาสันติภาพที่ฉานหยวนระหว่างแคว้นซ่งกับแคว้นเหลียว ชาวเหลียวก็ชื่นชอบชาของชาวซ่งอย่างยิ่ง ชาวจินเองก็ไม่ต่างกัน
มิใช่ว่าแคว้นเหลียวกับแคว้นจินล้าหลังเกินไปจนไม่มีสินค้าดี ๆ หากแต่ภูมิอากาศทางเหนือเช่นนั้นยากจะปลูกต้นชา
ก็เหมือนกับที่จงหยวนและทางใต้ไม่อาจเปิดทุ่งเลี้ยงสัตว์ขนาดใหญ่ได้
อูจู๋หัวเราะเย็นชา “จ้าวกวนเจียยอมลดผลประโยชน์ให้พวกเรา เรื่องเช่นนี้ช่างแปลกใหม่จริง ๆ!”