ซีหลินเฮ่อหลู่เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำพูดของอวี๋ยุ่นเหวิน
“แคว้นของพวกท่านชักดาบทำสงครามกันแล้ว บัดนี้กลับพูดจาเหลวไหลเรื่องสันติภาพระหว่างสองแคว้น คิดจะหลอกพวกเราเป็นเด็กหรือไร”
“ทูตแคว้นจินโปรดอย่าถือสา”หลี่รั่วสุ่ยสั่งให้คนนำพระราชสาส์นฉบับหนึ่งมา ก่อนยื่นให้ซีหลินเฮ่อหลู่
ซีหลินเฮ่อหลู่รับมาอย่างกังขา แล้วค่อย ๆ เปิดอ่าน ครั้นอ่านจบ สีหน้าก็เผยความประหลาดใจ
“เรื่องลดราคาชาเป็นความจริงหรือ”ซีหลินเฮ่อหลู่ถาม
“นี่เป็นพระราชสาส์นที่โอรสสวรรค์ทรงเขียนด้วยพระองค์เอง จะเป็นเรื่องเท็จได้อย่างไร”
“ลดเท่าใด”
หลี่รั่วสุ่ยกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ชาหนึ่งจินราคาสูงถึง 500 เหวิน บัดนี้ลดเหลือ 50 เหวิน”
“คำนี้เป็นความจริงหรือ”
“มิได้เขียนไว้ในนี้แล้วหรือ”
ซีหลินเฮ่อหลู่ยังรู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนัก
“พ่อค้าเต็มใจลดราคาหรือ”
หลี่รั่วสุ่ยกล่าวว่า “ให้ห้างการค้าของทางราชสำนักเป็นผู้จำหน่ายชาในราคาถูก”
ซีหลินเฮ่อหลู่ถามต่อว่า “แล้วการเพิ่มการค้าชายแดนระหว่างสองแคว้น จะทำอย่างไร”
“เพื่อให้ราษฎรทั้งสองแคว้นมีรายได้ดีขึ้น ราชสำนักของเราจะเพิ่มปริมาณการซื้อสินค้าจากแคว้นของท่าน”
“จะเพิ่มอย่างไร”
“ประการแรก ลดภาษีผ่านด่าน จากเดิม 15% เหลือ 5% ประการที่สอง สินค้าสำคัญหลายชนิดของแคว้นท่าน ได้แก่ ขนมิงก์ โสม และโคแกะ เพื่อดูแลพ่อค้าแคว้นท่าน ราชสำนักของเรายินดีรับซื้อในราคาสูง”
ซีหลินเฮ่อหลู่กล่าวว่า “เหตุใดพวกท่านจึงยอมขาดทุนทำการค้า”
เขารู้สึกสงสัย เรื่องนี้ไม่สมเหตุสมผล
ชาวซ่งทำการค้าเฉียบแหลมอย่างยิ่ง บัดนี้กลับยอมเฉือนเนื้อตนเองโดยสมัครใจหรือ