ใต้ผืนฟ้าสีคราม ทุ่งหญ้ากลายเป็นสีทองอร่าม
สายลมสารทพัดโหม ธงทัพซ่งโบกสะบัดส่งเสียงพึ่บพั่บ
หลังการยิงปืนใหญ่หนักระลอกแรกสิ้นสุดลง เสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนด้วยความหวาดผวาก็ดังระงมมาจากบนกำแพงเมือง
ยังพอได้ยินเสียงนายทหารตวาดสั่งการแว่วมาเป็นระยะ
ก้อนหินที่กระแทกกำแพงกลิ้งลงไปกองอยู่ตรงเชิงกำแพง ฝุ่นฟุ้งตลบขึ้นเป็นสาย
ทั่วฟ้าดินค่อย ๆ กลับคืนสู่ความเงียบงัน
เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ทหารซ่งทยอยวางก้อนหินลูกใหม่ลงไป
เมื่อปืนใหญ่หนักส่งเสียงอื้ออึงทุ้มต่ำ ก้อนหิน 20 ลูกก็ถูกเหวี่ยงขึ้นสู่อากาศอีกครั้ง พุ่งถาโถมเข้าใส่กำแพงเมืองโดยไม่เลือกเป้าหมาย
ตูม! ตูม! ตูม!
กองทัพเหลียวที่เพิ่งสงบลง ทว่าความหวาดกลัวยังคงโอบล้อม ต่างสัมผัสได้อีกครั้งถึงแรงสั่นสะเทือนใต้กำแพงเมือง
ทหารเหลียวที่ถูกหินกระแทกต่างเลือดอาบศีรษะ กระดูกหักแหลก แรงเฉื่อยมหาศาลกวาดคนหลายคนกระเด็นไปทันที
แม้ขอบเขตการสังหารจะไม่กว้างนัก ระลอกที่สองก็คร่าชีวิตทหารเหลียวไปเพียงยี่สิบกว่าคน
แต่แรงกดดันจากก้อนหินที่พุ่งมาจากกลางอากาศ สั่นสะเทือนพื้นดินและบดขยี้กำแพงนั้น ทำให้ผู้คนแทบหายใจไม่ออก
“พลธนู! พลธนู!” นายทหารอดไม่ได้ที่จะตะโกนลั่น พวกเขาชักดาบออกมา ชี้ไปยังเบื้องล่างกำแพงเมือง
ทหารเหลียวชุลมุนง้างคันธนูยิงใส่กองทัพซ่ง ห่าธนูหนาแน่นโปรยลงมา ทว่าล้วนตกลงบนพื้น
กองทัพซ่งอยู่ห่างออกไป 200 เมตร ลูกธนูของทหารเหลียวจึงยิงไปไม่ถึง
แม้จะงุนงง ทหารเหลียวก็ยังไม่หยุดยิงธนู
เยว่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาลึกล้ำจับจ้องกำแพงเมือง ก่อนกล่าวว่า “ยิงจนกว่ากำแพงจะพัง!”