“เสียงอะไร?” ฮูเอ่อร์จาฮูซือเผยสีฉงน พลางมองออกไปด้านนอก
ม่อเอ่อร์ถูมองตามไปด้วย เขากล่าวว่า “ท่านข่านฟังผิดแล้ว ไม่มีเสียงอะไร”
“อ้อ...” ฮูเอ่อร์จาฮูซือจึงสงบใจลง ยกสุราขึ้นจิบ ก่อนทอดถอนใจว่า “ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับ”
“ท่านข่านโปรดใส่ใจพักผ่อนด้วย” ม่อเอ่อร์ถูกล่าวอย่างห่วงใย
เวลานั้น ด้านนอกคล้ายมีเสียงดังขึ้นอีกระลอก ดึงความสนใจของฮูเอ่อร์จาฮูซือไปอีกครั้ง
“ใครก็ได้! ใครก็ได้!” เขาตะโกนเสียงดัง
คนด้านนอกพลันเข้ามาทันที
“เสียงอะไรอยู่ข้างนอก?”
“ท่านข่าน ข้าจะออกไปดูเดี๋ยวนี้!”
“ไปเร็ว!”
คนผู้นั้นออกไป ไม่นานก็กลับมา รายงานว่า “ท่านข่าน เป็นสุนัขของคนเลี้ยงสัตว์สองคนกัดกัน พวกเราห้ามไว้แล้ว”
“กำชับให้พวกเขาอยู่ในความสงบ!” ฮูเอ่อร์จาฮูซือกล่าวเสียงเข้ม
“ขอรับ!”
ม่อเอ่อร์ถูยิ้มกล่าวว่า “ท่านข่านอย่าทรงกริ้ว ที่นี่คือราชสำนักม่อเป่ย จะเป็นไปได้อย่างไรว่ากองทัพซ่งบุกมาถึง?”
ฮูเอ่อร์จาฮูซือหัวเราะลั่น “ฮ่า ๆๆ ป่านนี้กองทัพซ่งคงเสียแนวป้องกันอินซานไปแล้ว!”
สิ้นเสียงของฮูเอ่อร์จาฮูซือ ด้านนอกพลันมีเสียงสะเทือนดังสนั่นขึ้นเป็นระลอก
เสียงนั้นชัดเจนอย่างยิ่ง สีหน้าของฮูเอ่อร์จาฮูซือกับม่อเอ่อร์ถูพลันแปรเปลี่ยน
เสียงเช่นนี้พวกเขาคุ้นเคยยิ่งนัก
เป็นเสียงกีบม้าเหล็ก!
อีกทั้งมีม้าเหล็กอย่างน้อยนับพัน!
“เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?” ฮูเอ่อร์จาฮูซือลุกขึ้น เดินฉับไวออกไป
กองทัพซ่งตอบคำถามเขาด้วยการบุกสังหารอย่างไม่หวั่นตาย
เห็นเพียงทหารม้าเหล็กแห่งกองทัพซ่งสามพันนายบุกตะลุยเข้าใส่เมืองวอหลู่ตัวราวกระแสน้ำหลาก