ฉินฮุ่ยในหมู่ผู้คนรีบก้าวออกมา เขากล่าวว่า “กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ!”
“เอามา!”
ฉินฮุ่ยถวายคำสารภาพในคดีหูเหวยจือทันที
เหล่าขุนนางยังคงมีสีหน้าฉงน จ้าวกวนเจียรับคำสารภาพมาแล้วเดินไปหยุดตรงหน้าหวังโส่วเต๋อ “ยับยั้งตนและประพฤติตามจารีต กล่าวได้ดีนัก คำของปราชญ์ข่งท่องได้คล่องปากยิ่ง นำมาใช้ต่อรองกับเราก็ทำได้อย่างช่ำชอง!”
“กระหม่อมยึดถือประโยชน์ส่วนรวมและเห็นแก่บ้านเมือง ไม่ทราบว่าฝ่าบาทหมายความเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?”
“ประโยชน์ส่วนรวม?” จ้าวหนิงขว้างคำสารภาพใส่หน้าหวังโส่วเต๋อ “ดูเองเถิดว่าประโยชน์ส่วนรวมของเจ้าเป็นเช่นไร!”
คำสารภาพกระจายเกลื่อนพื้น ผู้คนรอบข้างต่างตื่นตระหนกและสงสัย
สีหน้าหวังโส่วเต๋อชะงักไปเล็กน้อย ลางสังหรณ์ร้ายผุดขึ้นในใจ
จ้าวกวนเจียตรัสตำหนิอย่างกริ้วโกรธ “เก็บขึ้นมา!”
หวังโส่วเต๋อนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบก้มลงเก็บขึ้นมา สายตาของเหล่าขุนนางรอบข้างต่างจับจ้องไปยังเอกสาร เห็นได้ชัดว่าทุกคนอยากรู้ว่าข้างในเขียนสิ่งใดไว้
ยามนี้ทุกคนต่างตึงเครียดจนประสาทแทบขาดผึง
“อ่านให้เราฟังทีละคำ ให้ทุกคนได้เห็นว่ารองเสนาบดีแห่งหลี่ปู้ ผู้ยับยั้งตนประพฤติตามจารีตและจงรักภักดีต่อฮ่องเต้ เห็นแก่บ้านเมืองผู้นี้แท้จริงแล้วทำสิ่งใดลงไป!”
หวังโส่วเต๋อกวาดตามองอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นร่างทั้งร่างพลันแข็งค้าง ราวกับถูกฟ้าผ่า
สีหน้าของเขาซีดเผือดลงในชั่วพริบตา ขาทั้งสองอ่อนยวบ เกือบทรุดลงกับพื้น
“ฝ่าบาท นี่เป็นการใส่ร้าย! เป็นการใส่ร้ายพ่ะย่ะค่ะ!”
หวังโส่วเต๋อร้องลั่นเสียงแหลม จนหลี่ฉุนโย่วที่อยู่ข้าง ๆ สะดุ้ง ทั้งยังทำให้ทุกคนตกตะลึง
ไช่เม่าที่อยู่ข้าง ๆ ใจสั่นวูบ
นับแต่เกิดคดีมหาวิทยาลัยลั่วจิง ไช่เม่าก็เริ่มสงสัยว่าหวังโส่วเต๋อเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลัง