วันที่ 1 เดือนเจ็ด ยามเช้า ณ ฟู่โจว เหลียวตง แสงแดดเจิดจ้า
ว่านเหยียนป๋าหลีซู่ ตูถ่งเหลียวหยางแห่งแคว้นจิน กำลังลิ้มรสใบชาที่ขนส่งมาจากทางทะเลอยู่ในกระโจม
พ่อค้าผู้หนึ่งสวมอาภรณ์หรูหรา ยิ้มประจบประแจงแล้วกล่าวว่า “นี่คือหลงจิ่งจากทะเลสาบซีหู หางโจว เป็นใบชาที่ได้รับความนิยมที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงใต้ ท่านแม่ทัพคิดว่ารสชาติเป็นอย่างไรบ้าง?”
ที่จริงหลงจิ่งยังไม่โด่งดังนักในยุคราชวงศ์ซ่ง แต่แล้วอย่างไรเล่า?
ชาวจินเถื่อนพวกนี้จะไปรู้อะไรเสียที่ไหน!
ว่านเหยียนป๋าหลีซู่ก็เหมือนกับขุนศึกผู้บุกเบิกแคว้นจินส่วนใหญ่ เป็นคนหยาบกระด้าง
แต่เช่นเดียวกับชนชั้นสูงแห่งแคว้นจินส่วนใหญ่ เขากลับชื่นชอบใบชาของต้าซ่งเป็นอย่างยิ่ง
เรื่องนี้ก็คล้ายกับผู้คนในศตวรรษที่ 21 ชื่นชอบเครื่องดื่มนานาชนิด
“ไม่เลว ไม่เลว!” ว่านเหยียนป๋าหลีซู่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ การได้จิบชาสักคำในเหลียวตงนับเป็นความฟุ่มเฟือยอย่างยิ่งแล้ว “เจ้าว่าทะเลสาบซีหูอะไรนั่นหรือ?”
“ก็คือทะเลสาบซีหูที่หางโจวขอรับ”
“อ้อ คล้ายข้าจะเคยได้ยินมาก่อน ต้าซ่งของพวกเจ้ามีคนแซ่ซูอะไรสักอย่าง เคยไปเป็นขุนนางที่หางโจว ทั้งยังแต่งบทกวี...”
หลูชิงหลิวชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าสับสนอยู่บ้าง ซู... เป็นขุนนางที่หางโจวหรือ?
“ท่านแม่ทัพหมายถึงซูตงพัวหรือขอรับ?”
“คล้ายจะมิได้ชื่อซูตงพัว แต่ชื่อซูซื่อ” ว่านเหยียนป๋าหลีซู่กล่าว
“อ้อ ท่านแม่ทัพอาจยังไม่ทราบ ซูตงพัวก็คือซูซื่อขอรับ”
“อ้อ... ชาวซ่งอย่างพวกเจ้าช่างพิถีพิถันนัก ช่างเถิด ชานี่อร่อยดี!”
ซูซื่อเป็นบุคคลมีชื่อเสียงในแคว้นจิน ขุนศึกผู้บุกเบิกแคว้นจินแทบทุกคนล้วนรู้จักเขา
เพราะข้ออ้างที่กองทัพจินยกทัพลงใต้เพื่อพิชิตซ่งในคราแรก คือการแก้ความผิดให้ซูซื่อ หวงถิงเจียน และคนอื่น ๆ