“หุบปาก! เรื่องขายชาติทรยศศัตรูอะไรกัน ใครบอกเจ้าเรื่องนี้?”
ใบหน้าไป๋โช่วจิ้งพลันเขียวคล้ำ กล่าวเสียงเข้มว่า “เจ้าเป็นสตรี วันหน้าหาบ้านดี ๆ แต่งงานออกไปก็พอ เรื่องพวกนี้ใช่สิ่งที่เจ้าควรใส่ใจหรือ?”
“ท่านพ่อ อย่าคิดว่าปิดบังข้าแล้วข้าจะไม่รู้อะไรเลย ในเมื่อข้าช่วยตระกูลดูแลกิจการได้ ก็ยิ่งควรใส่ใจอนาคตของตระกูล!”
ไป๋ลั่วหลานอ้อนวอนว่า “ท่านกับอาสองลักลอบค้าเกลือและเหล็กให้พวกอนารยชนเผ่าตี๋เหนือ หากถูกทางการจับได้ นั่นเป็นโทษประหารเชียวนะ ตระกูลไป๋ของเราก็จบสิ้น!”
“โทษประหาร หึ!”
ไป๋โช่วจิ้งถอนใจแผ่วเบา “ลูกเอ๋ย เรื่องเหล่านี้เจ้าไม่เข้าใจหรอก ต้าอิ่นยามนี้ไม่ไหวแล้ว ขุนนางฝ่ายพลเรือนโลภทรัพย์ ขุนนางฝ่ายทหารกลัวตาย การทหารหย่อนยาน ทว่าเผ่าตี๋เหนือกลับมีกำลังแกร่งกล้า ไพร่พลและม้าศึกแข็งแกร่ง”
“เจ้ารู้หรือไม่ ค่ายทหารเจ๋อชงซั่วโจวเป็นค่ายชั้นดีบนชายแดน ควรมีกำลังพลทั่วทั้งค่ายสามพันนาย! แต่ตอนนี้มีอยู่รวมกันแค่พันห้าร้อยกว่าคน เกือบครึ่งเป็นทหารผีรับเบี้ยหวัด”
“หากพวกอนารยชนบุกมา พวกเขาจะรักษาเมืองไว้ได้อย่างไร ซั่วโจวอาจถูกกองม้าเหล็กของพวกมันย่ำยีได้ทุกเมื่อ”
“ที่พวกเราปิดบังเจ้า แอบผูกมิตรกับพวกอนารยชน ก็เพราะไม่อยากให้เจ้าพัวพัน อีกทั้งเพื่อให้วันหน้าหากพวกมันบุกมา เรายังรักษากิจการของตระกูลไป๋เอาไว้ได้!”
“ตระกูลไป๋เป็นชาวต้าอิ่น เมื่อเผชิญการรุกรานของพวกอนารยชน ก็ควรสละทรัพย์สินทั้งหมดช่วยเหลือกองทัพ ทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องบ้านเมืองและถิ่นฐาน!”
ไป๋ลั่วหลานกล่าวโต้ทันควัน “ท่านพ่อ พวกท่านทำเช่นนี้ เท้าข้างหนึ่งเหยียบเรือสองลำ ไม่ช้าก็ต้องเกิดเรื่อง!”
ไป๋โช่วจิ้งแค่นเสียงเย็นชา กล่าวอย่างดูแคลนว่า
“หึ! ขุนนางพวกนั้นรู้จักแต่ยักยอกเบี้ยหวัดทหาร กอบโกยเข้ากระเป๋าตนเอง คาดว่าพอกองทัพอนารยชนบุกมา พวกเขาคงหนีเร็วยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก! หวังพึ่งให้พวกเขาปกป้องแผ่นดิน มิสู้หาทางเอาตัวรอดเองเสียยังดีกว่า!”
“ลูกไม่เชื่อว่าชายแดนยาวพันลี้จะเสื่อมทรามถึงเพียงนี้ จนไม่มีผู้กล้าเลือดร้อนสักคนคิดปกป้องแผ่นดิน!”