ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
ลูกธนูโปรยลงมาราวกับสายฝน กดดันให้ฟ่านหนานและพวกบนยอดหินผาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
ฟ่านถ่งและองครักษ์ทั้งห้าคนควงดาบยาวในมือคอยป้องกันอยู่เบื้องหน้า
จางเปียวและหานจงหลบอยู่หลังก้อนหินก้อนหนึ่งพลางฉวยโอกาสเอาตัวรอดไปวันๆ
องครักษ์ห้าคนที่ฟ่านถ่งนำมาด้วยนั้นล้วนคัดเลือกจากกองกำลังชั้นยอดของต้าอิ่น และผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวด เพื่ออารักขาขุนนางระดับสูงของราชสำนัก
ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือ มีความสามารถในการรบแตกต่างจากทหารทั่วไปของต้าอิ่นราวฟ้ากับเหว
ส่วนตัวฟ่านถ่งเองเป็นหลานชายของฟ่านหนาน คอยติดตามฟ่านหนานทำหน้าที่องครักษ์มาตลอด
พวกเขาฝีมือไม่ธรรมดา อีกทั้งยังจงรักภักดี ครองพื้นที่ได้เปรียบ หนักแน่นเยือกเย็น เตรียมพร้อมที่จะสู้ตายกับพวกอนารยชน
ทว่า เมื่ออนารยชนเกราะทองแดงหุนกู่ตูออกรบด้วยตนเอง นำหน้าบุกเข้าโจมตี ฟ่านถ่งและคนอื่นๆ ที่รักษาการณ์อยู่ด้านบนก็รู้สึกถึงแรงกดดันอย่างชัดเจน
ฟ่านถ่งย่อมรู้ดีถึงกำลังรบของอนารยชนเกราะทองแดงเผ่าตี๋เหนือ
อนารยชนเกราะทองแดง โดยทั่วไปแล้วเป็นหัวหน้าร้อยในกองทัพอนารยชนเผ่าตี๋เหนือ แต่ละคนดุดันผิดมนุษย์ ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน
ส่วนอนารยชนเกราะเงินที่มีอนารยชนเกราะเหล็กห้อมล้อมอยู่นั้น ยิ่งน่ากลัวกว่า
ไม่ใช่หัวหน้าพันของอนารยชนเผ่าตี๋เหนือ ก็เป็นยอดนักรบผู้มีชื่อเสียงแห่งเผ่าตี๋เหนือ
“ทุกคนระวังตัว อนารยชนผู้นี้ร้ายกาจมาก!”
ฟ่านถ่งเห็นหุนกู่ตูก้มต่ำ เคลื่อนตัวภายใต้การคุ้มกันของเกาทัณฑ์ พาคนสี่คนไต่ขึ้นมาเหมือนตุ๊กแก ก็ร้องเตือนเสียงดังทันที
สิ้นเสียง หุนกู่ตูก็ปีนขึ้นมาถึงแล้ว
องครักษ์สองนายรีบฟาดฟันดาบเข้าใส่ หุนกู่ตูหมุนโล่วงกลมเล็กในมือ ก็ปัดป้องดาบขององครักษ์ทั้งสองไว้ได้
แล้วกลิ้งตัวลงกับพื้น ดาบโค้งในมือก็ฟันใส่หน้าแข้งขององครักษ์ด้านขวานายหนึ่ง
อ๊าก!
องครักษ์นายนั้นถูกหุนกู่ตูฟันขาขาดไปข้างหนึ่ง โลหิตไหลไม่หยุด ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดล้มลงกับพื้น
อนารยชนเกราะหนังคนหนึ่งที่ตามมาติดๆ ฉวยโอกาสซ้ำ สังหารองครักษ์นายนี้เสีย
“อ๊าก! ไอ้พวกอนารยชนบัดซบ!”