จ้าวมู่หยุนได้ยินดังนั้น ใบหน้าฉายแววยินดี:
“อืม พาข้าไปดูหน่อย!”
หานจงเดินเข้าไปในที่พักของจางเปียว จากนั้นออกแรงเข็นตู้เก็บของหนักอึ้งออกไปด้วยความยากลำบาก
“หัวหน้าจ้าว ที่นี่แหละ!”
ใต้ตู้เก็บของนั้น มีแผ่นหินสี่เหลี่ยมขนาดสองเชียะ รอยต่อของมันกว้างกว่าอิฐหินพื้นรอบข้างอย่างเห็นได้ชัด
จ้าวมู่หยุนมองดูแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “หานจง เจ้าไปเอามีดมาสักเล่ม!”
กระบี่ที่ฟ่านหนานมอบให้เขา จะเอามางัดของนี่ได้อย่างไร?
หานจงรีบไปหามีดปลายแหลมมาทันที วางไว้ข้างกายจ้าวมู่หยุนแล้วก็หันหลังจะถอยออกไป
ท่าทางเช่นนั้น คงคิดว่าจ้าวมู่หยุนจะจัดการทรัพย์สินใต้แผ่นหินด้วยตนเอง จึงรู้จักหลีกเลี่ยงอย่างมีกาลเทศะ
“หืม? เจ้าทำอะไรน่ะ งัดให้ข้าหน่อยสิ!”
จ้าวมู่หยุนร้องเรียกหานจงไว้ทันที
หานจงตะลึงงันอยู่กับที่
“จะยืนตะลึงทำไม? ที่นี่เป็นเงินค่าจ้างที่จางเปียวยักยอกของทุกคนมาตลอดหลายปี ก็ควรจะเอาออกมา คืนให้แก่พวกพ้องถึงจะถูก!”
จ้าวมู่หยุนถลึงตาใส่หานจง
“หัวหน้าจ้าว...”
หานจงหน้าแดงฉานด้วยความละอาย
เขารีบหยิบมีดขึ้นมา งัดแผ่นหินออก
เมื่อย้ายแผ่นหินออกแล้ว ข้างในมีหลุมหนึ่ง วางหีบไม้ใบหนึ่งไว้
ผิวเคลือบมันหลุดร่อน อาจเป็นเพราะชายแดนแห้งแล้ง จึงไม่ขึ้นราหรือผุพัง
หานจงคุกเข่าลงบนพื้น ใช้แรงยกหีบขึ้นมาอย่างยากลำบาก วางไว้ตรงหน้าจ้าวมู่หยุน
หีบใบนี่หนักเอาการทีเดียว!
ไม่มีกุญแจ จ้าวมู่หยุนเปิดหีบออก
ชั่วพริบตา แสงเงินแวววาวข้างในทำให้ดวงตาของเขาสว่างวาบ หีบหนึ่งเต็มไปด้วยเงินตำลึงและเหรียญทองแดง
หานจงถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยพลัน
“รีบนับสิ ดูว่ามีเท่าไร”
ไม่นานนัก หานจงก็นับได้แล้ว แท่งเงินเต็มแท่งหนึ่งร้อยสิบตำลึง เงินกระจายคาดว่าประมาณสิบตำลึง เหรียญทองแดงหนึ่งพันแปดร้อยเหวิน
“ไม่คิดเลยว่าเจ้าจางเปียวนี่จะเป็นคนงก ยักยอกค่าจ้างของทุกคนแล้วกลับไม่เอาไปผลาญสุรุ่ยสุร่าย”
จ้าวมู่หยุนกล่าวด้วยความทอดถอนใจ
“หัวหน้าจ้าว ที่ชายแดนนี่ จะมีที่เที่ยวเตร่อะไร? จางเปียวไม่มีครอบครัว คงเก็บเงินพวกนี้ไว้ เผื่อวันไหนปลดประจำการแล้วจะได้เอาไปด้วย!” หานจงอธิบาย