จ้าวมู่หยุนขี่ม้ามาถึงนอกเมืองซั่วโจว ชายสี่ห้าคนขี่ม้าสวนทางมา สบตากันเพียงไม่กี่ครา จากนั้นก็ผ่านเลยกันไป
ชายที่เป็นหัวหน้าดูคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่บ้าง ทว่าจ้าวมู่หยุนมิได้คิดมาก รีบเข้าเมืองมุ่งตรงไปยังจวนสำนักงานนายพลเนือย์
“ข้าน้อย จ้าวมู่หยุน นายสิบแห่งหอสัญญาณไฟกองกำลังรักษาชายแดนจิ้งเปียน ขอคารวะท่านตูเว่ย!”
นี่หรือคือคนที่อาจารย์ฝากให้เขาคอยดูแลและส่งเสริม?
หยางเจี้ยนมองจ้าวมู่หยุนผู้เปี่ยมด้วยองอาจทั่วกาย ลอบประหลาดใจอยู่ในใจ
สามารถตัดศีรษะพวกอนารยชนได้สามคน ทั้งยังบัญชาการสหายสามคนลอบโจมตีพวกอนารยชนที่ปิดล้อมฟ่านหนาน สังหารพวกอนารยชนไปเกือบสามสิบคน และยึดม้าศึกได้ยี่สิบตัว
คุณูปการเช่นนี้ หากอยู่ในอำเภอซั่วโจวหรือทั่วทั้งเขตเหอตง ก็นับว่าโดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง
เพียงแต่ฟ่านหนานเก็บงำความดีความชอบของจ้าวมู่หยุนที่เขาถัวดำเอาไว้มาโดยตลอด เพิ่งเปิดเผยออกมาเมื่อไม่นานนี้เอง
ตามจริงแล้ว ความดีความชอบเช่นนี้จะรายงานขึ้นราชสำนักก็ไม่ใช่เรื่องผิด ย่อมต้องบันทึกไว้โดยละเอียด
แต่ฟ่านหนานมีข้อพิจารณาอื่น จึงจงใจลดความสำคัญของเรื่องนี้ลงชั่วคราว
มิฉะนั้น นามของจ้าวมู่หยุนคงเลื่องลือไปทั่วเขตเหอตง กระทั่งทั่วทั้งต้าอิ่นก็เป็นได้!
“จ้าวมู่หยุน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดเราจึงเรียกเจ้ามา?” หยางเจี้ยนมองจ้าวมู่หยุนพร้อมรอยยิ้ม
“ข้าน้อยไม่ทราบขอรับ!” จ้าวมู่หยุนสบตาหยางเจี้ยนแล้วตอบเสียงดังฟังชัด
ชายวัยกลางคนตรงหน้าผู้นี้ ใบหน้าเป็นสี่เหลี่ยมและมีกิริยาสุภาพนุ่มนวล แท้จริงแล้วคือผู้มีอำนาจสูงสุดฝ่ายทหารแห่งค่ายทหารเจ๋อชงซั่วโจว!
ดูจากท่าทางที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายบัณฑิต คงเป็นผู้วางพู่กันเข้าร่วมกองทัพ จึงไม่มีกลิ่นคาวเลือดจากการสังหารอันยาวนานในชายแดน
นี่คือสภาพการณ์ในปัจจุบันของต้าอิ่น ให้ความสำคัญกับบุ๋นมากกว่าบู๊