ฟ่านถ่ง องครักษ์ประจำตระกูลของฟ่านหนานพูดถูก จงต้าหู่ทำเรื่องดีแต่กลับกลายเป็นร้าย!
หลังจากให้จางเปียวและหานจงนำทางฟ่านหนานและคณะเข้าไปในภูเขาได้ไม่นาน จงต้าหู่ก็นำกองทหารม้าหนึ่งร้อยนายจากกองกำลังรักษาชายแดนจิ้งเปียนตามไปอยู่ด้านหลังอย่างเงียบ ๆ
เมื่อควันหมาป่าจากหอสัญญาณไฟลอยขึ้น จงต้าหู่ก็ไม่คิดอะไร มุ่งหน้าตรงไปยังเขาถัวดำพร้อมกำลังพล
หอสัญญาณไฟมีทหารประจำการอยู่ ระบบป้องกันครบครัน ทหารม้าอนารยชนอยากจะตีให้แตกยังต้องเสียแรงไม่น้อย
แต่ทางฝั่งท่านรองเจ้ากรมนั้นต่างออกไป
คณะสิบกว่าคน ครึ่งหนึ่งยังเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นเสียด้วย
หากฟ่านหนานถูกพวกอนารยชนจับตัวไป จงต้าหู่ก็จบสิ้นเช่นกัน!
ดังนั้น เขาจึงทุ่มสุดตัวให้ความสำคัญกับการปกป้องความปลอดภัยของฟ่านหนานเป็นอันดับแรก แต่กลับไม่รู้ตัวเลยว่าพวกอนารยชนไม่ได้สังเกตว่ามีคนอยู่ในภูเขาตั้งแต่แรก
การเคลื่อนไหวของเขานั่นเองที่ทำให้พวกอนารยชนจับพิรุธได้
รอจนจงต้าหู่พบว่าทหารม้าอนารยชนข้ามลำน้ำจื่อสุ่ย และเคลื่อนเข้าใส่เขาถัวดำด้วยเสียงอึกทึก เขาก็ร้องลั่นว่าซวยแล้ว ลำไส้แทบจะเขียวเป็นสีคราม
จงต้าหู่ฟาดตัวเองสองฉาดบนหลังม้า!
เหตุใดข้าถึงโง่ได้ถึงเพียงนี้?
สิ่งที่พอทำได้ตอนนี้ มีเพียงทุ่มสุดชีวิตนำหน้าทหารม้าอนารยชนให้ได้ และรับตัวฟ่านหนานลงจากภูเขา
"บัดซบ! พวกเจ้าทั้งหมดฟังให้ดี! เร่งความเร็วเต็มกำลังเข้าขัดขวางพวกอนารยชน!"
จงต้าหู่เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาแดงก่ำ ต่อให้ทหารร้อยนายที่เขานำมาจะต้องเสียไปทั้งหมด ก็ไม่อาจให้ท่านรองเจ้ากรมเกิดอันตราย
ตูมมมม!
ทหารม้าสองกองพัดฝุ่นตลบฟุ้ง รุดหน้าเข้าหาเขาถัวดำจากคนละทิศ